เล่ม ๒ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๒ (ปาจิตตีย์–เสขิยะ) ข้อ 720

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๒๐] บทว่า อนึ่ง ... ใด ความว่า ผู้ใด คือ ผู้เช่นใด ... บทว่า ภิกษุ ความว่า ที่ชื่อว่า ภิกษุ เพราะอรรถว่าเป็นผู้ขอ ... นี้ ชื่อว่า ภิกษุ ที่ทรงประสงค์ในอรรถนี้. ที่ชื่อว่า เรื่องอันจะพึงวินิจฉัยในสงฆ์ ได้แก่ เรื่องที่โจทก์จำเลยแจ้งไว้แล้ว แต่ ยังไม่ได้วินิจฉัย ๑ ตั้งญัตติแล้ว ๑ กรรมวาจายังสวดค้างอยู่ ๑ คำว่า ไม่ให้ฉันทะแล้ว ลุกจากอาสนะหลีกไปเสีย คือ ตั้งใจว่า ไฉน กรรมนี้ พึงกำเริบ พึงเป็นวรรค พึงทำไม่ได้ ดังนี้แล้ว ลุกเดินไป ต้องอาบัติทุกกฏ กำลังละหัตถบาส แห่งที่ชุมนุมสงฆ์ ต้องอาบัติทุกกฏ ละหัตถบาสไปแล้ว ต้องอาบัติปาจิตตีย์.

pc80:2.1.1 #

โย ปนาติ✎ ร่าง

Yo panāti

อ้างอิงสยามรัฐ 2.473

pc80:2.1.2 #

โย ยาทิโส ฯเปฯ✎ ร่าง

yo yādiso …pe…

pc80:2.1.3 #

ภิกฺขูติ ฯ✎ ร่าง

bhikkhūti

pc80:2.1.4 #

เปฯ อยํ อิมสฺมึ อตฺเถ อธิปฺเปโต ภิกฺขูติ ฯ✎ ร่าง

…pe… ayaṁ imasmiṁ atthe adhippeto bhikkhūti.

pc80:2.1.5 #

สงฺเฆ วินิจฺฉยกถา นาม✎ ร่าง

Saṅghe vinicchayakathā nāma

pc80:2.1.6 #

วตฺถุ วา อาโรจิตํ โหติ อวินิจฺฉิตํ ญตฺติ วา ฐปิตา โหติ กมฺมวาจา วา วิปฺปกตา โหติ ฯ✎ ร่าง

vatthu vā ārocitaṁ hoti avinicchitaṁ, ñatti vā ṭhapitā hoti, kammavācā vā vippakatā hoti.

pc80:2.1.7 #

ฉนฺทํ อทตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกเมยฺยาติ✎ ร่าง

Chandaṁ adatvā uṭṭhāyāsanā pakkameyyāti—

pc80:2.1.8 #

กถํ อิทํ กมฺมํ กุปฺปํ อสฺส วคฺคํ อสฺส น กเรยฺยาติ คจฺฉติ อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส ฯ✎ ร่าง

“kathaṁ idaṁ kammaṁ kuppaṁ assa vaggaṁ assa na kareyyā”ti gacchati, āpatti dukkaṭassa.

pc80:2.1.9 #

ปริสาย หตฺถปาสํ วิชหนฺตสฺส อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส ฯ✎ ร่าง

Parisāya hatthapāsaṁ vijahantassa āpatti dukkaṭassa.

pc80:2.1.10 #

วิชหิเต อาปตฺติ ปาจิตฺติยสฺส ฯ✎ ร่าง

Vijahite āpatti pācittiyassa.