เนื้อความทั้งข้อ
[๓๑๖] เมื่อมาณพน้อยกล่าวอย่างนี้แล้ว ท่านพระอานนท์ได้กล่าวกะเขาว่า มิใช่กาล
เสียแล้วพ่อมาณพ เผอิญวันนี้ ฉันดื่มยาถ่าย ถ้ากระไรไว้พรุ่งนี้เถิด ได้เวลาและสมัยแล้ว
เราจึงจะเข้าไปหา.
ขอรับคำท่านพระอานนท์แล้วลุกจากที่นั่ง เข้าไปหาสุภมาณพโตเทยยบุตร แล้วบอกว่า
ข้าพเจ้าได้บอกพระอานนท์ตามคำของท่านแล้ว เมื่อข้าพเจ้าบอกอย่างนั้นแล้ว ท่านพระสมณอานนท์
ได้กล่าวกะข้าพเจ้าว่า มิใช่กาลเสียแล้วพ่อมาณพ เผอิญวันนี้ ฉันดื่มยาถ่าย ถ้ากระไรไว้พรุ่งนี้
เถิด ได้เวลาและสมัยแล้ว ฉันจึงจะเข้าไป ด้วยเหตุเพียงเท่านี้ ข้าพเจ้าชื่อว่าทำกิจที่เป็นเหตุ
ให้ท่านพระอานนท์ทำโอกาสเพื่อเข้ามาฉันในวันพรุ่งนี้แล้ว.
เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อานนฺโท ตํ มาณวกํ เอตทโวจ✎ ร่าง
Evaṁ vutte, āyasmā ānando taṁ māṇavakaṁ etadavoca:
พอล่วงราตรีนั้นไป เวลาเช้าท่านพระอานนท์ครองอันตรวาสก แล้วถือบาตรจีวร
มีพระเจตกภิกษุเป็นปัจฉาสมณะ เข้าไปยังนิเวศน์ของสุภมาณพโตเทยยบุตรแล้ว นั่งบนอาสนะ
ที่เขาปูลาดไว้🤖 AI จับคู่
When he had spoken, Venerable Ānanda said to him,
อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 1.181
อกาโล โข มาณวก✎ ร่าง
“akālo kho, māṇavaka.
“It’s not the right time, young student.
อตฺถิ เม อชฺช เภสชฺชมตฺตา ปีตา✎ ร่าง
Atthi me ajja bhesajjamattā pītā.
I have drunk a dose of medicine today.
อปฺเปวนาม
เสฺวปิ อุปสงฺกเมยฺยาม กาลญฺจ สมยญฺจ อุปาทายาติ ฯ✎ ร่าง
Appevanāma svepi upasaṅkameyyāma kālañca samayañca upādāyā”ti.
But hopefully tomorrow I’ll get a chance to visit him.”
เอวํ โภติ โข โส มาณวโก อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปฏิสฺสุตฺวา
อุฏฺฐายาสนา เยน สุโภ มาณโว โตเทยฺยปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ
อุปสงฺกมิตฺวา สุภํ มาณวํ โตเทยฺยปุตฺตํ เอตทโวจ✎ ร่าง
“Evaṁ, bho”ti kho so māṇavako āyasmato ānandassa paṭissutvā uṭṭhāyāsanā yena subho māṇavo todeyyaputto tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā subhaṁ māṇavaṁ todeyyaputtaṁ etadavoca:
“Yes, worthy sir,” replied the young student. He went back to Subha, and told him what had happened, adding,
อโวจุมฺหา
โข มยํ โภโต วจเนน ตํ ภวนฺตํ อานนฺทํ✎ ร่าง
“avocumhā kho mayaṁ bhoto vacanena taṁ bhavantaṁ ānandaṁ:
สุโภ มาณโว
โตเทยฺยปุตฺโต ภวนฺตํ อานนฺทํ อปฺปาพาธํ อปฺปาตงฺกํ ลหุฏฺฐานํ
พลํ ผาสุวิหารํ ปุจฺฉติ เอวญฺจ วเทติ✎ ร่าง
‘subho māṇavo todeyyaputto bhavantaṁ ānandaṁ appābādhaṁ appātaṅkaṁ lahuṭṭhānaṁ balaṁ phāsuvihāraṁ pucchati, evañca vadeti:
สาธุ กิร ภวํ อานนฺโท
เยน สุภสฺส มาณวสฺส โตเทยฺยปุตฺตสฺส นิเวสนํ เตนุปสงฺกมตุ
อนุกมฺปํ อุปาทายาติ✎ ร่าง
“sādhu kira bhavaṁ ānando yena subhassa māṇavassa todeyyaputtassa nivesanaṁ tenupasaṅkamatu anukampaṁ upādāyā”’ti.
เอวํ วุตฺเต โภ สมโณ อานนฺโท มํ
เอตทโวจ✎ ร่าง
Evaṁ vutte, bho, samaṇo ānando maṁ etadavoca:
อกาโล โข มาณวก✎ ร่าง
‘akālo kho, māṇavaka.
อตฺถิ เม อชฺช เภสชฺชมตฺตา
ปีตา✎ ร่าง
Atthi me ajja bhesajjamattā pītā.
อปฺเปวนาม เสฺวปิ อุปสงฺกเมยฺยาม กาลญฺจ สมยญฺจ
อุปาทายาติ✎ ร่าง
Appevanāma svepi upasaṅkameyyāma kālañca samayañca upādāyā’ti.
เอตฺตาวตาปิ โข โภ กตเมว เอตํ ยโต โข โส
ภวํ อานนฺโท โอกาสมกาสิ สฺวาตนายปิ อุปสงฺกมนายาติ ฯ✎ ร่าง
Ettāvatāpi kho, bho, katameva etaṁ, yato kho so bhavaṁ ānando okāsamakāsi svātanāyapi upasaṅkamanāyā”ti.
“This much, sir, I managed to do. At least the worthy Ānanda will take the opportunity to visit tomorrow.”