‹ กลับ
ลักขณสูตร
เล่ม ๑๑ — ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค · ข้อ 167 · ที.ป. ๑๑/๓๑๘๒ ↗
👁 การแสดงผล
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๑๖๗] พระมหาบุรุษ ไม่ได้กล่าวแล้วซึ่งวาจาหยาบอันทำความด่า ความ บาดหมาง ความลำบากใจ ทำความเจ็บใจ เป็นเครื่องย่ำเหยียบ แก่พหุชน เป็นคำชั่วร้าย ได้กล่าวแล้วซึ่งวาจาอ่อนหวาน ไพเราะ อันมีประโยชน์ดี กล่าววาจาเป็นที่รักแห่งใจ อันไปสู่ หทัย อันสะดวกแก่โสต เสวยผลแห่งวาจาที่ประพฤติดีและ เสวยผลบุญในสวรรค์ทั้งหลาย ครั้นเสวยผลแห่งกรรมที่ประพฤติ ดีแล้ว มาในโลกนี้ ได้ถึงแล้วซึ่งความเป็นผู้มีเสียงดังว่าเสียง แห่งพรหม และมีพระชิวหาไพบูลย์กว้างมีคำที่ตรัสอันพหุชน เชื่อถือ ผลนี้ย่อมสำเร็จแก่พระองค์ แม้เป็นคฤหัสถ์ตรัสอยู่ ฉันใด ถ้าพระองค์ทรงผนวช เมื่อตรัสคำที่ตรัสดีมากแก่พหุชน คำนั้นพหุชนก็เชื่อถือ ฉันนั้นโดยแท้ ฯ
เทียบรายประโยค (17 ประโยค)
dn30:2.24.2 #
อกฺโกสภณฺฑนวิเหสการึ✎ ร่าง
“Akkosabhaṇḍanavihesakāriṁ,
“He never spoke a loud harsh word,
dn30:2.24.3 #
อุพฺพาธกรํ ๒- พหุชนปฺปมทฺทนํ✎ ร่าง
Ubbādhikaṁ bahujanappamaddanaṁ;
insulting, quarrelsome,
dn30:2.24.4 #
อพาฬฺหคิรํ โส นภณิ ผรุสํ✎ ร่าง
Abāḷhaṁ giraṁ so na bhaṇi pharusaṁ,
causing harm, rude, crushing the people.
dn30:2.24.5 #
มธุรํ ภณิ สุสหิตํ สขิลํ ฯ✎ ร่าง
Madhuraṁ bhaṇi susaṁhitaṁ sakhilaṁ.
His speech was sweet, helpful, and courteous.
dn30:2.24.6 #
มนโส ปิยา หทยคามินิโย✎ ร่าง
Manaso piyā hadayagāminiyo,
He uttered words dear to the mind,
อ้างอิงสยามรัฐ 11.189 · พุทธชยันตี 9.280
dn30:2.24.7 #
วาจา โส เอรยติ กณฺณสุขา✎ ร่าง
Vācā so erayati kaṇṇasukhā;
going to the heart, pleasing to the ear.
dn30:2.24.8 #
วาจา สุจิณฺณผลมนุภวิ✎ ร่าง
Vācāsuciṇṇaphalamanubhavi,
He enjoyed the fruit of his good verbal conduct,
dn30:2.24.9 #
สคฺเคสุ เวทยิถ ๑- ปุญฺญผลํ✎ ร่าง
Saggesu vedayatha puññaphalaṁ.
experiencing the fruit of good deeds in heaven.
dn30:2.24.10 #
วิทิตฺวา โส สุจริตสฺส ผลํ✎ ร่าง
Veditvā so sucaritassa phalaṁ,
Having experienced that fruit,
dn30:2.24.11 #
พฺรหฺมสฺสรตฺตมิธชฺฌคมา✎ ร่าง
Brahmassarattamidhamajjhagamā;
on his return to here he acquired the voice of the Divinity.
dn30:2.24.12 #
ชิวฺหาสฺส โหติ วิปุลา ปุถุลา✎ ร่าง
Jivhāssa hoti vipulā puthulā,
His tongue was long and wide,
dn30:2.24.13 #
อาเทยฺยวากฺยวจโน ภวติ✎ ร่าง
Ādeyyavākyavacano bhavati.
and his speech was compelling.
dn30:2.24.14 #
คิหิโนปิ อิชฺฌติ ยถา ภณโต✎ ร่าง
Gihinopi ijjhati yathā bhaṇato,
Even as householder his speech brings prosperity.
อ้างอิงPTS 3.175
dn30:2.24.15 #
อถ เจ ๓- ปพฺพชติ โส มนุโช✎ ร่าง
Atha ce pabbajati so manujo;
But if that man goes forth,
dn30:2.24.16 #
อาทิยนฺตสฺส วจนํ ชนกา✎ ร่าง
Ādiyantissa vacanaṁ janatā,
speaking often to the people,
dn30:2.24.17 #
พหุโน พหุํ สุภณิตํ ภณโตติ ฯ✎ ร่าง
Bahuno bahuṁ subhaṇitaṁ bhaṇato”ti.
they’ll be compelled by his fair words.”
dn30:2.25.0 #
30. Sīhahanulakkhaṇaṁ
30. A Lion-Like Jaw
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๑๑ — ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน