เล่ม ๑๓ — มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ ข้อ 207

เนื้อความทั้งข้อ

[๒๐๗] ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย อันภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ เมื่อไปสู่สงฆ์ อยู่ในสงฆ์ ไม่ควรถึงความเที่ยวไปในตระกูลทั้งหลาย ในเวลาก่อนภัต ในเวลาหลังภัต. ถ้าภิกษุผู้สมาทาน อรัญญิกธุดงค์ เมื่อไปสู่สงฆ์ อยู่ในสงฆ์ ถึงความเที่ยวไปในตระกูลทั้งหลาย ในเวลาก่อนภัต ในเวลาหลังภัต จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ว่าการเที่ยวไปในเวลาวิกาล อันท่านผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์นี้ ผู้อยู่เสรีในป่าแต่ผู้เดียว ทำไว้มากแน่ อนึ่ง เพื่อนพรหมจรรย์ก็จะกล่าวทักท้วงเธอผู้ไปสู่สงฆ์ได้ จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ดังนี้ เพราะฉะนั้น ภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ เมื่อไปสู่สงฆ์ อยู่ในสงฆ์ จึงไม่ควรเที่ยวไปในตระกูลทั้งหลาย ในเวลาก่อนภัต ในเวลาหลังภัต.

mn69:6.1 #

อารญฺญเกนาวุโส ภิกฺขุนา สงฺฆคเตน สงฺเฆ วิหรนฺเตน@เชิงอรรถ: ๑ อิโต ปรํ อาสนกุสโล น โหตีติ วจนํ มรมฺมโปตฺถเก ทิสฺสติ ฯ ๒ ยุ. ชานาตีติสฺส ฯ@๓ อิโต ปรํ อภิสมาจาริโกปิ ธมฺโม ชานิตพฺโพ สเจ อาวุโส อารญฺญโก ภิกฺขุ ...@อภิสมาจาริกมฺปิ ธมฺมํ น ชานาติ ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร กิมฺปนิมสฺสายสฺมโต ... น@ชานาตีติ ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร ตสฺมา อารญฺญเกน ภิกฺขุนา ... อภิสมาจาโร ธมฺโม@ชานิตพฺโพติ วจนํ มรมฺมโปตฺถเก ทิสฺสติ ฯ ๔-๗ โป. นาติทิวา ฯ ๕ ม. อิติสทฺโท@นตฺถิ ฯ ๖ ยุ. ปฏิกฺกมตีติสฺส ฯ น ปุเรภตฺตํ ปจฺฉาภตฺตํ กุเลสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Āraññikenāvuso, bhikkhunā saṅghagatena saṅghe viharantena na purebhattaṁ pacchābhattaṁ kulesu cārittaṁ āpajjitabbaṁ.

A wilderness monk who has come to stay in the Saṅgha shouldn’t visit families before or after the meal.

อ้างอิงPTS 1.470 · สยามรัฐ 13.216 · พุทธชยันตี 11.230

mn69:6.2 #

สเจ อาวุโส อารญฺญโก ภิกฺขุ สงฺฆคโต สงฺเฆ วิหรนฺโต ปุเรภตฺตํ ปจฺฉาภตฺตํ กุเลสุ จาริตฺตํ อาปชฺชติ ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

Sace, āvuso, āraññiko bhikkhu saṅghagato saṅghe viharanto purebhattaṁ pacchābhattaṁ kulesu cārittaṁ āpajjati, tassa bhavanti vattāro.

If he does so, there’ll be some who say:

mn69:6.3 #

อยนฺนูนิมสฺสายสฺมโต ๑- อารญฺญกสฺส เอกสฺสารญฺเญ เสริวิหาเรน วิหรโต วิกาเล จริยา พหุลีกตา ตเมนํ สงฺฆคตมฺปิ สมุทาจรตีติ✎ ร่าง

‘Ayaṁ nūnimassāyasmato āraññikassa ekassāraññe serivihārena viharato vikālacariyā bahulīkatā, tamenaṁ saṅghagatampi samudācaratī’ti—

‘This wilderness venerable, staying alone and autonomous in the wilderness, must be used to wandering about at the wrong time, since he behaves like this when he’s come to the Saṅgha.’

mn69:6.4 #

ตสฺส ๒- ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

tassa bhavanti vattāro.

mn69:6.5 #

ตสฺมา อารญฺญเกน ภิกฺขุนา สงฺฆคเตน สงฺเฆ วิหรนฺเตน น ปุเรภตฺตํ ปจฺฉาภตฺตํ กุเลสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Tasmā āraññikena bhikkhunā saṅghagatena saṅghe viharantena na purebhattaṁ pacchābhattaṁ kulesu cārittaṁ āpajjitabbaṁ.

That’s why a wilderness monk who has come to stay in the Saṅgha shouldn’t visit families before or after the meal.