เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 807

เนื้อความทั้งข้อ

[๘๐๗] พ. ดูกรราหุล เธอจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ที่เกิดเพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัย แม้นั้น เที่ยงหรือไม่เที่ยง ฯ ร. ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุข ฯ ร. เป็นทุกข์ พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา ควรหรือที่ จะตามเห็นสิ่งนั้นว่า นั่นของเรา นั่นเรา นั่นอัตตาของเรา ฯ ร. ไม่ควร พระพุทธเจ้าข้า ฯ

mn147:4-8.37 #

ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล✎ ร่าง

“Taṁ kiṁ maññasi, rāhula,

“What do you think, Rāhula?

mn147:4-8.38 #

ยมิทํ ๑- มโนสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ เวทนาคตํ สญฺญาคตํ สงฺขารคตํ วิญฺญาณคตํ ตมฺปิ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วาติ ฯ✎ ร่าง

yamidaṁ manosamphassapaccayā uppajjati vedanāgataṁ saññāgataṁ saṅkhāragataṁ viññāṇagataṁ, tampi niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?

Anything included in feeling, perception, choices, and consciousness that arises dependent on mind contact: is that permanent or impermanent?”

mn147:4-8.39 #

อนิจฺจํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Aniccaṁ, bhante”.

“Impermanent, sir.”

mn147:4-8.40 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วาติ ฯ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti?

“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”

mn147:4-8.41 #

ทุกฺขํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Dukkhaṁ, bhante”.

“Suffering, sir.”

mn147:4-8.42 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ:

“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus:

mn147:4-8.43 #

เอตํ มม เอโสหมสฺมิ เอโส เม อตฺตาติ ฯ✎ ร่าง

‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti?

‘This is mine, I am this, this is my self’?”

mn147:4-8.44 #

โน เหตํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“No hetaṁ, bhante”.

“No, sir.”