เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 772

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๗๒] ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงอยู่ในแนวป่านั้น มีความเอ็นดู ใคร่ ประโยชน์แก่ท่านพระอานนท์ ใคร่จะให้ท่านสังเวชจึงเข้าไปหาถึงที่อยู่ ครั้นแล้ว ได้กล่าวกะท่านด้วยคาถาว่า ท่านเข้าไปสู่ที่รกคือโคนต้นไม้แล้ว จงใส่ใจถึงพระนิพพาน โคตมะ ท่านจงเพ่งฌาน อย่าประมาท ถ้อยคำที่สนทนา ของท่านจักทำอะไรได้ ฯ ลำดับนั้น ท่านพระอานนท์ เป็นผู้อันเทวดานั้นให้สังเวช ถึงซึ่งความสลดใจแล้วแล ฯ

sn9.5:1.3 #

อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา อายสฺมโต@เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. มคา ฯ ๒ ม. อสงฺฆจาริโน ฯ อานนฺทสฺส อนุกมฺปิกา อตฺถกามา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ สํเวเชตุกามา เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ คาถาย อชฺฌภาสิ✎ ร่าง

Atha kho yā tasmiṁ vanasaṇḍe adhivatthā devatā āyasmato ānandassa anukampikā atthakāmā āyasmantaṁ ānandaṁ saṁvejetukāmā yenāyasmā ānando tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ ānandaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

Then the deity haunting that forest had sympathy for Ānanda, wanting what’s best for him. So they approached him wanting to stir him up, and recited these verses:

sn9.5:2.1 #

รุกฺขมูลคหนํ ปสกฺกิย✎ ร่าง

“Rukkhamūlagahanaṁ pasakkiya,

“You’ve left for the jungle, the root of a tree,

sn9.5:2.2 #

นิพฺพานํ หทยสฺมึ โอปิย✎ ร่าง

Nibbānaṁ hadayasmiṁ opiya;

having laid extinguishment in your heart.

sn9.5:2.3 #

ฌาย โคตม มา✎ ร่าง

Jhāya gotama mā pamādo,

Meditate, Gotama, don’t be negligent!