เนื้อความทั้งข้อ
[๑๙๙] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ไฟกองใหญ่แห่งไม้สิบเล่มเกวียนบ้าง ยี่สิบ
เล่มเกวียนบ้าง สามสิบเล่มเกวียนบ้าง สี่สิบเล่มเกวียนบ้าง พึงลุกโพลง บุรุษ
ไม่ใส่หญ้าแห้ง ไม่ใส่โคมัยแห้ง และไม่ใส่ไม้แห่งในไฟกองนั้นทุกๆ ระยะ
ภิกษุทั้งหลาย ก็เมื่อเป็นอย่างนี้ ไฟกองใหญ่นั้น ไม่มีอาหาร พึงดับไป เพราะ
สิ้นเชื้อเก่า และเพราะไม่เติมเชื้อใหม่ แม้ฉันใด ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเมื่อเห็น
โทษเนืองๆ ในธรรมทั้งหลายอันเป็นปัจจัยแห่งอุปาทานอยู่ ตัณหาย่อมดับ
ฉันนั้นเหมือนกัน เพราะตัณหาดับ อุปาทานจึงดับ ฯลฯ
เสยฺยถาปิ ภิกฺขเว ทสนฺนํ วา กฏฺฐวาหานํ วีสาย วา
กฏฺฐวาหานํ ตึสาย วา กฏฺฐวาหานํ จตฺตารีสาย วา กฏฺฐวาหานํ
มหา อคฺคิกฺขนฺโธ ชเลยฺย✎ ร่าง
Seyyathāpi, bhikkhave, dasannaṁ vā kaṭṭhavāhānaṁ vīsāya vā tiṁsāya vā cattārīsāya vā kaṭṭhavāhānaṁ mahāaggikkhandho jaleyya;
Suppose a great mass of fire was burning with ten, twenty, thirty, or forty loads of wood.
อ้างอิงสยามรัฐ 16.103
ตตฺร ปุริโส น กาเลน กาลํ สุกฺขานิ
เจว ติณานิ ปกฺขิเปยฺย น สุกฺขานิ จ โคมยานิ ปกฺขิเปยฺย น
สุกฺขานิ จ กฏฺฐานิ ปกฺขิเปยฺย✎ ร่าง
tatra puriso na kālena kālaṁ sukkhāni ceva tiṇāni pakkhipeyya, na sukkhāni ca gomayāni pakkhipeyya, na sukkhāni ca kaṭṭhāni pakkhipeyya.
And no-one would toss in dry grass, cow dung, or wood from time to time.
เอวญฺหิ โส ภิกฺขเว มหา
อคฺคิกฺขนฺโธ ปุริมสฺส จ อุปาทานสฺส ปริยาทานา อญฺญสฺส จ
อนุปหารา ๑- อนาหาโร นิพฺพาเยยฺย✎ ร่าง
Evañhi so, bhikkhave, mahāaggikkhandho purimassa ca upādānassa pariyādānā aññassa ca anupahārā anāhāro nibbāyeyya.
As the original fuel is used up and no more is added, the great mass of fire would be extinguished due to not being fed.
เอวเมว โข ภิกฺขเว อุปาทานิเยสุ
ธมฺเมสุ อาทีนวานุปสฺสิโน วิหรโต ตณฺหา นิรุชฺฌติ✎ ร่าง
Evameva kho, bhikkhave, upādāniyesu dhammesu ādīnavānupassino viharato taṇhā nirujjhati,
In the same way, there are things that fuel grasping. When you concentrate on the drawbacks of these things, your craving ceases.
ตณฺหานิโรธา
อุปาทานนิโรโธ ฯเปฯ✎ ร่าง
taṇhānirodhā upādānanirodho …pe…
When craving ceases, grasping ceases. …
เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ
โหตีติ ฯ✎ ร่าง
evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hotī”ti.
That is how this entire mass of suffering ceases.”
—
bhavapaccayā jāti;
Continued existence is a requirement for rebirth.
—
Saṁyutta Nikāya 12.53
Linked Discourses 12.53
—
6. Dukkhavagga
6. A Tree