เล่ม ๑๘ — สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค ข้อ 382

เนื้อความทั้งข้อ

[๓๘๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลาป่า มหาวัน ใกล้เมืองเวสาลี ครั้งนั้นแล เป็นเวลาเย็น พระผู้มีพระภาคเสด็จออก จากที่หลีกเร้น เสด็จเข้าไปยังศาลาคนไข้ แล้วประทับนั่งบนอาสนะที่ปูลาดไว้ ครั้นแล้วตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุพึงเป็นผู้มีสติ สัมปชัญญะ รอกาลเวลา นี้เป็นคำเราสั่งสอนพวกเธอ ฯ

sn36.8:1.1 #

เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ ฯ✎ ร่าง

Ekaṁ samayaṁ bhagavā vesāliyaṁ viharati mahāvane kūṭāgārasālāyaṁ.

At one time the Buddha was staying near Vesālī, at the Great Wood, in the hall with the peaked roof.

อ้างอิงพุทธชยันตี 16.404

sn36.8:1.2 #

อถ โข ภควา สายณฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน คิลานสาลา เตนุปสงฺกมิ อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ ฯ✎ ร่าง

Atha kho bhagavā sāyanhasamayaṁ paṭisallānā vuṭṭhito yena gilānasālā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi.

Then in the late afternoon, the Buddha came out of retreat and went to the infirmary, where he sat down on the seat spread out,

sn36.8:1.3 #

นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง

Nisajja kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

and addressed the mendicants:

sn36.8:2.1 #

สโต ภิกฺขเว ภิกฺขุ สมฺปชาโน กาลํ อาคเมยฺย✎ ร่าง

“Sato, bhikkhave, bhikkhu sampajāno kālaṁ āgameyya.

“Mendicants, a mendicant should await their time mindful and aware.

sn36.8:2.2 #

อยํ โว อมฺหากํ อนุสาสนี ฯ✎ ร่าง

Ayaṁ vo amhākaṁ anusāsanī.

This is my instruction to you.