เล่ม ๑๘ — สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค ข้อ 384

เนื้อความทั้งข้อ

[๓๘๔] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุเป็นผู้มีสัมปชัญญะอย่างไร ดูกรภิกษุ ทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ ย่อมเป็นผู้มีปรกติทำความรู้สึกตัวในการก้าวไป ในการถอยกลับ ฯลฯ ในการพูด ในการนิ่ง ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุย่อมเป็นผู้ มีสัมปชัญญะอย่างนี้แล ดูกรภิกษุทั้งหลาย ภิกษุพึงเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะรอกาล เวลา นี้เป็นคำเราสั่งสอนพวกเธอ ฯ

sn36.8:4.1 #

กถญฺจ ภิกฺขเว ภิกฺขุ สมฺปชาโน โหติ ฯ✎ ร่าง

Kathañca, bhikkhave, bhikkhu sampajāno hoti?

And how is a mendicant aware?

อ้างอิงPTS 4.214

sn36.8:4.2 #

อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชานการี โหติ ฯเปฯ ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี โหติ ฯ✎ ร่าง

Idha, bhikkhave, bhikkhu abhikkante paṭikkante sampajānakārī hoti …pe… bhāsite tuṇhībhāve sampajānakārī hoti.

It’s when a mendicant acts with situational awareness when going out and coming back; when looking ahead and aside; when bending and extending the limbs; when bearing the outer robe, bowl and robes; when eating, drinking, chewing, and tasting; when urinating and defecating; when walking, standing, sitting, sleeping, waking, speaking, and keeping silent.

sn36.8:4.3 #

เอวํ โข ภิกฺขเว ภิกฺขุ สมฺปชาโน โหติ ฯ✎ ร่าง

Evaṁ kho, bhikkhave, bhikkhu sampajāno hoti.

That’s how a mendicant is aware.

sn36.8:4.4 #

สโต✎ ร่าง

Sato, bhikkhave, bhikkhu sampajāno kālaṁ āgameyya.

A mendicant should await their time mindful and aware.