เล่ม ๑๘ — สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค ข้อ 454

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๕๔] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็อุเบกขาไม่มีอามิสเป็นไฉน ภิกษุในธรรม วินัยนี้ บรรลุจตุตถฌานอันไม่มีทุกข์ ไม่มีสุข เพราะละสุขละทุกข์และดับ โสมนัสโทมนัสก่อนๆ ได้ มีอุเบกขาเป็นเหตุให้สติบริสุทธิ์อยู่ นี้เราเรียกว่า อุเบกขาไม่มีอามิส

sn36.31:8.1 #

กตมา จ ภิกฺขเว นิรามิสา อุเปกฺขา ฯ✎ ร่าง

Katamā ca, bhikkhave, nirāmisā upekkhā?

And what is equanimity not of the flesh?

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 26.232

sn36.31:8.2 #

อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถชฺฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ ฯ✎ ร่าง

Idha, bhikkhave, bhikkhu sukhassa ca pahānā, dukkhassa ca pahānā, pubbeva somanassadomanassānaṁ atthaṅgamā, adukkhamasukhaṁ upekkhāsatipārisuddhiṁ catutthaṁ jhānaṁ upasampajja viharati.

It’s when, with the giving up of pleasure and pain and the disappearance of former happiness and sadness, a mendicant enters and remains in the fourth absorption, without pleasure or pain, with pure equanimity and mindfulness.

sn36.31:8.3 #

อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว นิรามิสา อุเปกฺขา ฯ✎ ร่าง

Ayaṁ vuccati, bhikkhave, nirāmisā upekkhā.

This is called equanimity not of the flesh.