เนื้อความทั้งข้อ
[๕๗๐] จิตตคฤหบดีกล่าวว่า ดีละ ท่านผู้เจริญ ดังนี้แล้ว ชื่นชม
อนุโมทนาภาษิตของท่านพระกามภูแล้ว ได้ถามปัญหายิ่งขึ้นไปอีกว่า ข้าแต่ท่าน
ผู้เจริญ ก็ธรรมเท่าไร ย่อมมีอุปการะมากแก่สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติ ฯ
กา. ดูกรคฤหบดี ท่านถามปัญหาที่ควรจะถามก่อนล่าช้าไปหน่อย แต่ว่า
อาตมาจักพยากรณ์ปัญหาแก่ท่าน ดูกรคฤหบดี ธรรม ๒ อย่าง คือ สมถะ ๑
วิปัสสนา ๑ ย่อมมีอุปการะมากแก่สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติ ฯ
สาธุ ภนฺเตติ โข จิตฺโต คหปติ อายสฺมโต กามภุสฺส
ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อายสฺมนฺตํ กามภุํ อุตฺตรึ ปญฺหํ
@เชิงอรรถ: ๑ ยุ. อิติสทฺโท นตฺถิ ฯ ๒ ม. โขสทฺโท นตฺถิ ฯ ๓ ม. ยุ. สุญฺญโต ฯ
อปุจฺฉิ✎ ร่าง
“Sādhu, bhante”ti kho citto gahapati āyasmato kāmabhussa bhāsitaṁ abhinanditvā anumoditvā āyasmantaṁ kāmabhuṁ uttariṁ pañhaṁ apucchi:
Saying “Good, sir,” Citta approved and agreed with what Kāmabhū said. Then he asked another question:
อ้างอิงสยามรัฐ 18.364
สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา ปน ภนฺเต กติ ธมฺมา
พหูปการาติ ฯ✎ ร่าง
“saññāvedayitanirodhasamāpattiyā pana, bhante, kati dhammā bahūpakārā”ti?
“But sir, how many things are helpful for attaining the cessation of perception and feeling?”
อทฺธา โข ตฺวํ คหปติ ยํ ปฐมํ ปุจฺฉิตพฺพํ ตํ
ปุจฺฉสิ✎ ร่าง
“Addhā kho tvaṁ, gahapati, yaṁ paṭhamaṁ pucchitabbaṁ taṁ pucchasi.
“Well, householder, you’ve finally asked what you should have asked first!
อปิ จ ตฺยาหํ พฺยากริสฺสามิ ฯ✎ ร่าง
Api ca tyāhaṁ byākarissāmi.
Nevertheless, I will answer you.
สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา
โข คหปติ เทฺว ธมฺมา พหูปการา✎ ร่าง
Saññāvedayitanirodhasamāpattiyā kho, gahapati, dve dhammā bahūpakārā—
Two things are helpful for attaining the cessation of perception and feeling:
สมโถ จ วิปสฺสนา จาติ ฯ✎ ร่าง
samatho ca vipassanā cā”ti.
serenity and discernment.”
—
Saṁyutta Nikāya 41.7
Linked Discourses 41.7
—
1. Cittavagga
1. With Citta