เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 1608

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๖๐๘] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ใครๆ จะนับจะประมาณบุญของอริยสาวกผู้ประกอบด้วย ห้วงบุญ ห้วงกุศล ๔ ประการนี้ว่า ห้วงบุญ ห้วงกุศล อันเป็นปัจจัยนำมาซึ่งความสุข มีประมาณ เท่านี้ มิใช่กระทำได้โดยง่าย ที่แท้ ห้วงบุญ ห้วงกุศล ย่อมถึงความนับว่า เป็นกองบุญใหญ่ จะนับจะประมาณมิได้.

sn55.42:4.1 #

อิเมหิ โข ภิกฺขเว จตูหิ ปุญฺญาภิสนฺเทหิ กุสลาภิสนฺเทหิ สมนฺนาคตสฺส อริยสาวกสฺส น สุกรํ ปุญฺญสฺส ปมาณํ คเณตุํ✎ ร่าง

Imehi kho, bhikkhave, catūhi puññābhisandehi kusalābhisandehi samannāgatassa ariyasāvakassa na sukaraṁ puññassa pamāṇaṁ gaṇetuṁ:

When a noble disciple has these four kinds of overflowing merit and goodness, it’s not easy to count how much merit they have by saying that

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 27.464

sn55.42:4.2 #

เอตฺตโก ปุญฺญาภิสนฺโท กุสลาภิสนฺโท สุขสฺสาหาโรติ✎ ร่าง

‘ettako puññābhisando, kusalābhisando, sukhassāhāro’ti.

this is the extent of their overflowing merit, overflowing goodness that nurtures happiness.

sn55.42:4.3 #

อถ โข อสงฺเขยฺโย อปฺปเมยฺโย มหาปุญฺญกฺขนฺโธเตฺวว สงฺขํ คจฺฉติ ฯ✎ ร่าง

Atha kho asaṅkhyeyyo appameyyo mahāpuññakkhandhotveva saṅkhyaṁ gacchati.

It’s simply reckoned as an incalculable, immeasurable, great mass of merit.