เนื้อความทั้งข้อ
[๑๗๔๑] พ. ดูกรภิกษุ ก็สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใดเหล่าหนึ่ง ย่อมไม่รู้ชัดตาม
ความเป็นจริงว่า นี้ทุกข์ ฯลฯ นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทา สมณะหรือพราหมณ์เหล่านั้นย่อม
ยินดีในสังขารทั้งหลาย ซึ่งเป็นไปเพื่อความเกิด ฯลฯ ยินดีแล้วย่อมปรุงแต่ง ครั้นปรุงแต่ง
แล้ว ย่อมตกไปสู่ความมืดคือความเกิด ... และความคับแค้นใจ เรากล่าวว่า สมณะหรือ
พราหมณ์เหล่านั้นย่อมไม่พ้นไปจากความเกิด ... ความคับแค้นใจ ย่อมไม่พ้นไปจากทุกข์.
เย หิ เกจิ ภิกฺขุ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อิทํ
ทุกฺขนฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ ฯเปฯ อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ
ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ ฯ เต ชาติสํวตฺตนิเกสุ สงฺขาเรสุ อภิรมนฺติ
ฯเปฯ✎ ร่าง
te jātisaṁvattanikesu saṅkhāresu abhiramanti …pe…
They take pleasure in choices that lead to rebirth …
อภิรตา ฯ อภิสงฺขโรนฺติ ฯ✎ ร่าง
abhiratā …pe… abhisaṅkharonti …pe…
They continue to make such choices …
อภิสงฺขริตฺวา ชาตนฺธการมฺปิ
ปปตนฺติ ชรนฺธการมฺปิ ปปตนฺติ มรณนฺธการมฺปิ ปปตนฺติ
โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสนฺธการมฺปิ ปปตนฺติ ฯ✎ ร่าง
abhisaṅkharitvā jātandhakārampi papatanti, jarandhakārampi papatanti, maraṇandhakārampi papatanti, sokaparidevadukkhadomanassupāyāsandhakārampi papatanti.
Having made such choices, they fall into the darkness of rebirth, old age, and death, of sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress.
เต น
ปริมุจฺจนฺติ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ
โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ✎ ร่าง
Te na parimuccanti jātiyā jarāya maraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi.
They’re not freed from rebirth, old age, and death, from sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress.
น ปริมุจฺจนฺติ ทุกฺขสฺมาติ วทามิ ฯ✎ ร่าง
‘Na parimuccanti dukkhasmā’ti vadāmi.
They’re not freed from suffering, I say.