เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 459

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๕๙] ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ น่าอัศจรรย์นัก พระเจ้าข้า ไม่เคยมีมา มีขึ้น ความ รัก ความเคารพ ความละอายใจ และความเกรงกลัว ของข้าพระองค์ซึ่งมีอยู่ในพระผู้มีพระภาค มากเพียงไร ด้วยว่า ข้าพระองค์เมื่อเป็นคฤหัสถ์ผู้ครองเรือนอยู่ในกาลก่อน ก็มิได้กระทำความ คุ้นเคยกับพระธรรมมากนัก มิได้กระทำความคุ้นเคยกับพระสงฆ์มากนัก ข้าพระองค์เห็นความรัก ความเคารพ ความละอายใจ ความเกรงกลัว ในพระผู้มีพระภาค จึงออกบวชเป็นบรรพชิต พระผู้มีพระภาคทรงแสดงธรรมแก่ข้าพระองค์ว่า อย่างนี้รูป อย่างนี้ความเกิดแห่งรูป อย่างนี้ความ ดับแห่งรูป อย่างนี้เวทนา ... อย่างนี้สัญญา ... อย่างนี้สังขาร ... อย่างนี้วิญญาณ อย่างนี้ความ เกิดแห่งวิญญาณ อย่างนี้ความดับแห่งวิญญาณ.

sn46.30:2.2 #

อจฺฉริยํ ภนฺเต อพฺภูตํ ๑- ภนฺเต ยาว พหุการาปิ ๒- เม ภนฺเต ภควติ เปมญฺจ คารโว จ หิริ จ โอตฺตปฺปญฺจ✎ ร่าง

Yāva bahukatañca me, bhante, bhagavati pemañca gāravo ca hirī ca ottappañca.

How helpful my fondness and respect for the Buddha have been, and my sense of conscience and prudence.

sn46.30:2.3 #

อหญฺหิ ภนฺเต ปุพฺเพ อาคาริกภูโต สมาโน อพหุกโต อโหสึ ธมฺเมน อพหุกโต สงฺเฆน✎ ร่าง

Ahañhi, bhante, pubbe agārikabhūto samāno abahukato ahosiṁ dhammena abahukato saṅghena.

For when I was still a layman, I wasn’t helped much by the teaching or the Saṅgha.

sn46.30:2.4 #

โส ขฺวาหํ✎ ร่าง

So khvāhaṁ bhagavati pemañca gāravañca hiriñca ottappañca sampassamāno agārasmā anagāriyaṁ pabbajito.

But when I considered my fondness and respect for the Buddha, and my sense of conscience and prudence, I went forth from the lay life to homelessness.