เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 682

เนื้อความทั้งข้อ

[๖๘๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ อัมพปาลิวัน ใกล้เมืองเวสาลี ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลาย ... แล้วได้ตรัสพระพุทธภาษิตนี้ว่า ดูกรภิกษุ ทั้งหลาย ภิกษุพึงเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะอยู่ นี้เป็นอนุศาสนีของเราสำหรับเธอทั้งหลาย.

sn47.2:1.1 #

เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ อมฺพปาลิวเน ฯ✎ ร่าง

Ekaṁ samayaṁ bhagavā vesāliyaṁ viharati ambapālivane.

At one time the Buddha was staying near Vesālī, in Ambapālī’s mango grove.

อ้างอิงPTS 5.142 · ฉัฏฐสังคายนา 27.221

sn47.2:1.2 #

ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

There the Buddha addressed the mendicants,

sn47.2:1.3 #

ภิกฺขโวติ ฯ✎ ร่าง

“bhikkhavo”ti.

“Mendicants!”

sn47.2:1.4 #

ภทนฺเตติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ ฯ✎ ร่าง

“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ.

“Venerable sir,” they replied.

sn47.2:1.5 #

ภควา เอตทโวจ✎ ร่าง

Bhagavā etadavoca:

The Buddha said this:

sn47.2:2.1 #

สโต ภิกฺขเว ภิกฺขุ วิหเรยฺย สมฺปชาโน✎ ร่าง

“Sato, bhikkhave, bhikkhu vihareyya sampajāno.

“Mendicants, a mendicant should live mindful and aware.

sn47.2:2.2 #

อยํ โว อมฺหากํ อนุสาสนีติ ๑- ฯ✎ ร่าง

Ayaṁ vo amhākaṁ anusāsanī.

This is my instruction to you.