เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 719

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๑๙] ดูกรอานนท์ ก็ภาวนาย่อมมีเพราะไม่ตั้งจิตไว้ในภายนอกอย่างไร? ดูกร อานนท์ ภิกษุมิได้ตั้งจิตไว้ในภายนอก ย่อมรู้ชัดว่า จิตอันเรามิได้ตั้งไว้ในภายนอก ในลำดับนั้น เธอย่อมรู้ชัดว่า จิตของเราไม่ได้ฟุ้งซ่านไปข้างหลังและข้างหน้า พ้นแล้วมิได้ตั้งอยู่ ก็แลในกาล นั้น เธอย่อมรู้ชัดว่า เราย่อมพิจารณาเห็นกายในกายอยู่ มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ เป็นผู้มีความสุข ดังนี้.

sn47.10:8.1 #

กถญฺจ อานนฺท อปฺปณิธาย ภาวนา โหติ ฯ✎ ร่าง

Kathañcānanda, appaṇidhāya bhāvanā hoti?

And how is there undirected development?

อ้างอิงPTS 5.157 · สยามรัฐ 19.209 · พุทธชยันตี 17.1.284

sn47.10:8.2 #

พหิทฺธา อานนฺท ภิกฺขุ จิตฺตํ อปฺปณิธาย อปฺปณิหิตํ เม พหิทฺธา จิตฺตนฺติ ปชานาติ✎ ร่าง

Bahiddhā, ānanda, bhikkhu cittaṁ appaṇidhāya ‘appaṇihitaṁ me bahiddhā cittan’ti pajānāti.

Not directing their mind externally, a mendicant understands: ‘My mind is not directed externally.’

sn47.10:8.3 #

อถ ปจฺฉา ปุเร อสงฺขิตฺตํ วิมุตฺตํ อปฺปณิหิตนฺติ ปชานาติ✎ ร่าง

Atha pacchāpure ‘asaṅkhittaṁ vimuttaṁ appaṇihitan’ti pajānāti.

And they understand: ‘Before and behind, it’s unconstricted, freed, and undirected.’

sn47.10:8.4 #

อถ จ ปน กาเย กายานุปสฺสี วิหรามิ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา สุขมสฺมีติ ปชานาติ ฯ✎ ร่าง

Atha ca pana ‘kāye kāyānupassī viharāmi ātāpī sampajāno satimā sukhamasmī’ti pajānāti.

And they also understand: ‘I meditate observing an aspect of the body—keen, aware, mindful; I am happy.’