เล่ม ๑๙ — สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค ข้อ 735

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๓๕] ครั้งนั้น ท่านพระอานนท์กับสามเณรจุนทะ เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ ประทับ ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคแล้วนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้ว ท่านพระอานนท์ได้ กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สามเณรจุนทะรูปนี้ ได้บอกอย่างนี้ว่า ท่านพระสารีบุตร ปรินิพพานแล้ว นี้บาตรและจีวรของท่าน ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ กายของข้าพระองค์ประหนึ่งจะ งอมระงมไป แม้ทิศทั้งหลายก็ไม่ปรากฏแก่ข้าพระองค์ แม้ธรรมก็ไม่แจ่มแจ้งแก่ข้าพระองค์ เพราะ ได้ฟังว่า ท่านพระสารีบุตรปรินิพพานแล้ว.

sn47.13:4.1 #

อถ โข อายสฺมา จ อานนฺโท จุนฺโท จ สมณุทฺเทโส เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ ฯ เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. จ ฯ ภควนฺตํ เอตทโวจ✎ ร่าง

Atha kho āyasmā ca ānando cundo ca samaṇuddeso yena bhagavā tenupasaṅkamiṁsu; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdiṁsu. Ekamantaṁ nisinno kho āyasmā ānando bhagavantaṁ etadavoca:

Then Ānanda and Cunda went to the Buddha, bowed, sat down to one side, and said to him:

อ้างอิงสยามรัฐ 19.216

sn47.13:4.2 #

อยํ ภนฺเต จุนฺโท สมณุทฺเทโส เอวมาห✎ ร่าง

“ayaṁ, bhante, cundo samaṇuddeso evamāha:

“Sir, this novice Cunda says that

sn47.13:4.3 #

อายสฺมา ภนฺเต สารีปุตฺโต ปรินิพฺพุโต✎ ร่าง

‘āyasmā, bhante, sāriputto parinibbuto;

Venerable Sāriputta has become fully quenched.

sn47.13:4.4 #

อิทมสฺส ปตฺตจีวรนฺติ ฯ✎ ร่าง

idamassa pattacīvaran’ti.

This is his bowl and robe.

sn47.13:4.5 #

อปิ จ เม ภนฺเต มธุรกชาโต วิย กาโย ทิสาปิ เม น ปกฺขายนฺติ ธมฺมาปิ มํ นปฺปฏิภนฺติ อายสฺมา สารีปุตฺโต ปรินิพฺพุโตติ สุตฺวา ฯ✎ ร่าง

Api ca me, bhante, madhurakajāto viya kāyo, disāpi me na pakkhāyanti, dhammāpi maṁ nappaṭibhanti ‘āyasmā sāriputto parinibbuto’ti sutvā”.

Since I heard this, my body feels like it’s drugged. I’m disorientated, and the teachings don’t spring to mind.”