สารบัญ › เล่ม ๓๔ — ขุททกนิกาย พุทธวงส์–จริยาปิฎก › ข้อ 391
‹ กลับ
วิญญาณ ๕ ที่เป็นกุศลวิบาก
เล่ม ๓๔ — ขุททกนิกาย พุทธวงส์–จริยาปิฎก · ข้อ 391 · อภิ.ธ. ๓๔/๓๐๒๓ ↗
‹ ข้อ 390 ข้อ 392 ›
👁 การแสดงผล ▾
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๓๙๑] สุข มีในสมัยนั้น เป็นไฉน? ความสบายทางใจ ความสุขทางใจ ความเสวยอารมณ์ที่สบายเป็นสุข อันเกิดแต่ เจโตสัมผัส กิริยาเสวยอารมณ์ที่สบายเป็นสุข อันเกิดแต่เจโตสัมผัส ในสมัยนั้น อันใด นี้ชื่อว่า สุข มีในสมัยนั้น.
เทียบรายประโยค (3 ประโยค)
ds2.1.7:51.1 #
กตมํ ตสฺมึ สมเย สุขํ โหติ✎ ร่าง
Katamaṁ tasmiṁ samaye sukhaṁ hoti?
อ้างอิงPTS 94 · ฉัฏฐสังคายนา 113.121
ds2.1.7:51.2 #
ยํ ตสฺมึ สมเย เจตสิกํ สาตํ เจตสิกํ สุขํ เจโตสมฺผสฺสชํ สาตํ สุขํ เวทยิตํ เจโตสมฺผสฺสชา สาตา สุขา เวทนา✎ ร่าง
Yaṁ tasmiṁ samaye cetasikaṁ sātaṁ cetasikaṁ sukhaṁ cetosamphassajaṁ sātaṁ sukhaṁ vedayitaṁ cetosamphassajā sātā sukhā vedanā—
ds2.1.7:51.3 #
อิทํ ตสฺมึ สมเย สุขํ โหติ ฯ✎ ร่าง
idaṁ tasmiṁ samaye sukhaṁ hoti.
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๓๔ — ขุททกนิกาย พุทธวงส์–จริยาปิฎก
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน