เล่ม ๑ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๑ (ปาราชิก–นิสสัคคิยปาจิตตีย์) ข้อ 117

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๑๗] ที่ชื่อว่า ภิกษุผู้รับของฝาก ได้แก่ภิกษุผู้รักษาทรัพย์ที่เขานำมาฝากไว้ ภิกษุมีไถยจิตจับต้องทรัพย์นั้น มีราคา ๕ มาสก หรือเกินกว่า ๕ มาสก ต้องอาบัติทุกกฏ ทำให้ไหว ต้องอาบัติถุลลัจจัย ให้เคลื่อนจากฐาน ต้องอาบัติปาราชิก.

pj2:4.28.1 #

โอณิรกฺโข นาม✎ ร่าง

Oṇirakkho nāma

ที่ชื่อว่า ภิกษุผู้รับของฝาก🤖 AI จับคู่

อ้างอิงPTS 3.53

pj2:4.28.2 #

อาหฏํ ภณฺฑํ โคเปนฺโต ฯ✎ ร่าง

āhaṭaṁ bhaṇḍaṁ gopento

ได้แก่ภิกษุผู้รักษาทรัพย์ที่เขานำมาฝากไว้🤖 AI จับคู่

pj2:4.28.3 #

ปญฺจมาสกํ วา อติเรกปญฺจมาสกํ วา อคฺฆนกํ เถยฺยจิตฺโต อามสติ อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส ฯ✎ ร่าง

pañcamāsakaṁ vā atirekapañcamāsakaṁ vā agghanakaṁ theyyacitto āmasati, āpatti dukkaṭassa.

ภิกษุมีไถยจิตจับต้องทรัพย์นั้น มีราคา ๕ มาสก หรือเกินกว่า ๕ มาสก ต้องอาบัติทุกกฏ🤖 AI จับคู่

pj2:4.28.4 #

ผนฺทาเปติ อาปตฺติ ถุลฺลจฺจยสฺส ฯ✎ ร่าง

Phandāpeti, āpatti thullaccayassa.

ทำให้ไหว ต้องอาบัติถุลลัจจัย🤖 AI จับคู่

pj2:4.28.5 #

ฐานา จาเวติ อาปตฺติ ปาราชิกสฺส ฯ✎ ร่าง

Ṭhānā cāveti, āpatti pārājikassa.

ให้เคลื่อนจากฐาน ต้องอาบัติปาราชิก🤖 AI จับคู่