‹ กลับ
สิกขาบทที่ ๑ เรื่องพระฉัพพัคคีย์[ว่าด้วย บาตร]
เล่ม ๒ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๒ (ปาจิตตีย์–เสขิยะ) · ข้อ 120 · วิ.มหา.๒. ๒/๒๙๔๕ ↗
👁 การแสดงผล
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๑๒๐] คำว่า ให้ล่วงกำหนดนั้นไป เป็นนิสสัคคีย์ ความว่า เมื่ออรุณที่ ๑๑ ขึ้นมา บาตรนั้นเป็นนิสสัคคีย์ คือเป็นของจำต้องเสียสละแก่สงฆ์ คณะ หรือบุคคล. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็แลภิกษุพึงเสียสละบาตรนั้น อย่างนี้:-
เทียบรายประโยค (4 ประโยค)
np21:3.12 #
ตํ อติกฺกามยโต นิสฺสคฺคิโย โหติ✎ ร่าง
Taṁ atikkāmayato nissaggiyo hotīti
อ้างอิงPTS 3.244 · ฉัฏฐสังคายนา 87.366
np21:3.13 #
เอกาทเส อรุณุคฺคมเน นิสฺสคฺคิโย โหติ✎ ร่าง
ekādase aruṇuggamane nissaggiyo hoti.
np21:3.14 #
นิสฺสชฺชิตพฺโพ สงฺฆสฺส วา คณสฺส วา ปุคฺคลสฺส วา ฯ✎ ร่าง
Nissajjitabbo saṅghassa vā gaṇassa vā puggalassa vā.
np21:3.15 #
เอวญฺจ ปน ภิกฺขเว นิสฺสชฺชิตพฺโพ ฯ✎ ร่าง
Evañca pana, bhikkhave, nissajjitabbo.
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๒ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๒ (ปาจิตตีย์–เสขิยะ)
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน