เล่ม ๒ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๒ (ปาจิตตีย์–เสขิยะ) ข้อ 121

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๒๑] ภิกษุรูปนั้น พึงเข้าไปหาสงฆ์ ห่มผ้าอุตราสงค์เฉวียงบ่า กราบเท้าภิกษุผู้แก่ พรรษากว่า นั่งกระหย่งประนมมือ กล่าวอย่างนี้ว่า:- ท่านเจ้าข้า บาตรใบนี้ของข้าพเจ้าล่วง ๑๐ วัน เป็นของจำจะสละ, ข้าพเจ้าสละบาตร ใบนี้แก่สงฆ์. ครั้นสละแล้วพึงแสดงอาบัติ ภิกษุผู้ฉลาด ผู้สามารถ พึงรับอาบัติ พึงคืนบาตรที่ เสียสละให้ด้วยญัตติกรรมวาจา ว่าดังนี้:- ท่านเจ้าข้า ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า. บาตรใบนี้ของภิกษุมีชื่อนี้ เป็นของจำจะ สละ, เธอสละแล้วแก่สงฆ์. ถ้าความพร้อมพรั่งของสงฆ์ถึงที่แล้ว, สงฆ์พึงให้บาตร ใบนี้แก่ภิกษุมีชื่อนี้.

np21:3.16 #

เตน ภิกฺขุนา สงฺฆํ อุปสงฺกมิตฺวา เอกํสํ อุตฺตราสงฺคํ กริตฺวา วุฑฺฒานํ ภิกฺขูนํ ปาเท วนฺทิตฺวา อุกฺกุฏิกํ นิสีทิตฺวา อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวา เอวมสฺส วจนีโย✎ ร่าง

Tena bhikkhunā saṅghaṁ upasaṅkamitvā ekaṁsaṁ uttarāsaṅgaṁ karitvā vuḍḍhānaṁ bhikkhūnaṁ pāde vanditvā ukkuṭikaṁ nisīditvā añjaliṁ paggahetvā evamassa vacanīyo—

np21:3.17 #

อยํ เม ภนฺเต ปตฺโต ทสาหาติกฺกนฺโต นิสฺสคฺคิโย✎ ร่าง

“ayaṁ me, bhante, patto dasāhātikkanto nissaggiyo.

np21:3.18 #

อิมาหํ สงฺฆสฺส นิสฺสชฺชามีติ ฯ✎ ร่าง

Imāhaṁ saṅghassa nissajjāmī”ti.

np21:3.19 #

นิสฺสชฺชิตฺวา อาปตฺติ เทเสตพฺพา ฯ✎ ร่าง

Nissajjitvā āpatti desetabbā.

np21:3.20 #

พฺยตฺเตน ภิกฺขุนา ปฏิพเลน อาปตฺติ ปฏิคฺคเหตพฺพา ฯ✎ ร่าง

Byattena bhikkhunā paṭibalena āpatti paṭiggahetabbā,

np21:3.21 #

นิสฺสฏฺฐปตฺโต ทาตพฺโพ✎ ร่าง

nissaṭṭhapatto dātabbo—

np21:3.22 #

สุณาตุ เม ภนฺเต สงฺโฆ✎ ร่าง

“Suṇātu me, bhante, saṅgho.

np21:3.23 #

อยํ ปตฺโต อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน นิสฺสคฺคิโย สงฺฆสฺส นิสฺสฏฺโฐ ฯ✎ ร่าง

Ayaṁ patto itthannāmassa bhikkhuno nissaggiyo saṅghassa nissaṭṭho.

np21:3.24 #

ยทิ สงฺฆสฺส ปตฺตกลฺลํ สงฺโฆ อิมํ ปตฺตํ อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน ทเทยฺยาติ ฯ✎ ร่าง

Yadi saṅghassa pattakallaṁ, saṅgho imaṁ pattaṁ itthannāmassa bhikkhuno dadeyyā”ti.