เล่ม ๒ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๒ (ปาจิตตีย์–เสขิยะ) ข้อ 472

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๗๒] ที่ชื่อว่า มิใช่ผู้อาพาธ คือ สามารถจะหลีกไปจากโรงทานนั้นได้. ที่ชื่อว่า ผู้อาพาธ คือ ไม่สามารถจะหลีกไปจากโรงทานนั้นได้. ที่ชื่อว่า อาหารในโรงทาน ได้แก่ โภชนะ ๕ อย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งเขาจัดตั้งไว้ ณ ศาลา ปะรำ โคนไม้ หรือที่กลางแจ้งมิได้จำเพาะใคร มีพอแก่ความต้องการ. ภิกษุมิใช่ผู้อาพาธฉันได้ครั้งหนึ่ง หากฉันเกินกว่านั้น รับประเคนด้วยตั้งใจว่าจักฉัน ต้องอาบัติทุกกฏ กลืนกิน ต้องอาบัติปาจิตตีย์ ทุกๆ คำกลืน.

pc31:3.1.1 #

อคิลาโน นาม✎ ร่าง

Agilāno nāma

pc31:3.1.2 #

สกฺโกติ ตมฺหา อาวสถา ปกฺกมิตุํ ฯ✎ ร่าง

sakkoti tamhā āvasathā pakkamituṁ.

pc31:3.1.3 #

คิลาโน นาม✎ ร่าง

Gilāno nāma

pc31:3.1.4 #

น สกฺโกติ ตมฺหา อาวสถา ปกฺกมิตุํ ฯ✎ ร่าง

na sakkoti tamhā āvasathā pakkamituṁ.

pc31:3.1.5 #

อาวสถปิณฺโฑ นาม✎ ร่าง

Āvasathapiṇḍo nāma

อ้างอิงPTS 4.71

pc31:3.1.6 #

ปญฺจนฺนํ โภชนานํ อญฺญตรํ โภชนํ สาลาย วา มณฺฑเป วา รุกฺขมูเล วา อชฺโฌกาเส วา อโนทิสฺส ยาวทตฺโถ ปญฺญตฺโต โหติ ฯ✎ ร่าง

pañcannaṁ bhojanānaṁ aññataraṁ bhojanaṁ— sālāya vā maṇḍape vā rukkhamūle vā ajjhokāse vā anodissa yāvadattho paññatto hoti.

pc31:3.1.7 #

อคิลาเนน ภิกฺขุนา สกึ ภุญฺชิตพฺโพ ตโต เจ อุตฺตรึ ภุญฺชิสฺสามีติ ปฏิคฺคณฺหาติ อาปตฺติ ทุกฺกฏสฺส ฯ✎ ร่าง

Agilānena bhikkhunā sakiṁ bhuñjitabbo. Tato ce uttari “bhuñjissāmī”ti paṭiggaṇhāti, āpatti dukkaṭassa.

pc31:3.1.8 #

อชฺโฌหาเร อชฺโฌหาเร อาปตฺติ ปาจิตฺติยสฺส ฯ✎ ร่าง

Ajjhohāre ajjhohāre āpatti pācittiyassa.