เล่ม ๒ — วินัยปิฎก มหาวิภังค์ ๒ (ปาจิตตีย์–เสขิยะ) ข้อ 708

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๐๘] บทว่า อนึ่ง ... ใด ความว่า ผู้ใด คือ ผู้เช่นใด ... บทว่า ภิกษุ ความว่า ที่ชื่อว่า ภิกษุ เพราะอรรถว่าเป็นผู้ขอ ... นี้ ชื่อว่า ภิกษุ ที่ทรงประสงค์ในอรรถนี้. บทว่า แก่ภิกษุ คือ แก่ภิกษุรูปอื่น. บทว่า แกล้ง คือรู้อยู่ รู้ดีอยู่ จงใจ ตั้งใจ ละเมิด บทว่า ก่อความรำคาญ ความว่า ก่อความรำคาญเป็นต้นว่า ชะรอยท่านมีอายุหย่อน ๒๐ ฝน อุปสมบทแล้ว ชะรอยท่านบริโภคอาหารในเวลาวิกาลแล้ว ชะรอยท่านดื่มน้ำเมาแล้ว ชะรอยท่านนั่งในที่ลับกับมาตุคามแล้ว ดังนี้เป็นต้น ต้องอาบัติปาจิตตีย์. คำว่า ทำความหมายอย่างนี้เท่านั้นแลให้เป็นปัจจัย หาใช่อย่างอื่นไม่ คือ ไม่มีเหตุอะไรอื่นที่จะก่อความรำคาญให้.

pc77:2.1.1 #

โย ปนาติ✎ ร่าง

Yo panāti

อ้างอิงสยามรัฐ 2.466 · พุทธชยันตี 2.1.402

pc77:2.1.2 #

โย ยาทิโส ฯเปฯ✎ ร่าง

yo yādiso …pe…

pc77:2.1.3 #

ภิกฺขูติ ฯ✎ ร่าง

bhikkhūti

pc77:2.1.4 #

เปฯ อยํ อิมสฺมึ อตฺเถ อธิปฺเปโต ภิกฺขูติ ฯ✎ ร่าง

…pe… ayaṁ imasmiṁ atthe adhippeto bhikkhūti.

pc77:2.1.5 #

ภิกฺขุสฺสาติ✎ ร่าง

Bhikkhussāti

pc77:2.1.6 #

อญฺญสฺส ภิกฺขุสฺส ฯ✎ ร่าง

aññassa bhikkhussa.

pc77:2.1.7 #

สญฺจิจฺจาติ✎ ร่าง

Sañciccāti

pc77:2.1.8 #

ชานนฺโต สญฺชานนฺโต เจจฺจ อภิวิตริตฺวา วีติกฺกโม ฯ✎ ร่าง

jānanto sañjānanto cecca abhivitaritvā vītikkamo.

pc77:2.1.9 #

กุกฺกุจฺจํ อุปทเหยฺยาติ✎ ร่าง

Kukkuccaṁ upadaheyyāti

pc77:2.1.10 #

อูนวีสติวสฺโส มญฺเญ ตฺวํ อุปสมฺปนฺโน วิกาเล มญฺเญ ตยา ภุตฺตํ มชฺชํ มญฺเญ ตยา ปีตํ มาตุคาเมน สทฺธึ รโห มญฺเญ ตยา นิสินฺนนฺติ กุกฺกุจฺจํ อุปทหติ อาปตฺติ ปาจิตฺติยสฺส ฯ✎ ร่าง

“ūnavīsativasso maññe tvaṁ upasampanno, vikāle maññe tayā bhuttaṁ, majjaṁ maññe tayā pītaṁ, mātugāmena saddhiṁ raho maññe tayā nisinnan”ti kukkuccaṁ upadahati, āpatti pācittiyassa.

pc77:2.1.11 #

เอตเทว ปจฺจยํ กริตฺวา อนญฺญนฺติ✎ ร่าง

Etadeva paccayaṁ karitvā, anaññanti

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 88.200

pc77:2.1.12 #

น อญฺโญ โกจิ ปจฺจโย โหติ กุกฺกุจฺจํ อุปทหิตุํ ฯ✎ ร่าง

na añño koci paccayo hoti kukkuccaṁ upadahituṁ.