เล่ม ๗ — วินัยปิฎก จุลวรรค ๒ ข้อ 310

👁 การแสดงผล ▾

แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน

คำแปลไทย (ทั้งข้อ) บาลีอักษรไทย บาลีโรมัน

เนื้อความทั้งข้อ

[๓๑๐] สมัยนั้น ภิกษุทั้งหลายรังเกียจที่จะรักษาโรงอุโบสถบ้าง ที่นั่ง ประชุมบ้าง จึงนั่งบนพื้นดิน ทั้งร่างกาย ทั้งจีวร ย่อมเปรอะเปื้อนด้วยฝุ่น ภิกษุ ทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคๆ รับสั่งว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรา อนุญาตให้นำไปใช้ฐานเป็นของขอยืม ฯ

pli-tv-kd16:18.1.7 #

เตน โข ปน สมเยน ภิกฺขู อุโปสถคฺคํปิ สนฺนิสชฺชํปิ ปริหริตุํ ๑- กุกฺกุจฺจายนฺตา ฉมายํ นิสีทนฺติ ฯ✎ ร่าง

Tena kho pana samayena bhikkhū uposathaggampi sannisajjampi harituṁ kukkuccāyantā chamāya nisīdanti.

pli-tv-kd16:18.1.8 #

คตฺตานิปิ จีวรานิปิ ปํสุกิตานิ โหนฺติ ฯ✎ ร่าง

Gattānipi cīvarānipi paṁsukitāni honti.

pli-tv-kd16:18.1.9 #

ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ ฯ✎ ร่าง

Bhagavato etamatthaṁ ārocesuṁ.

pli-tv-kd16:18.1.10 #

อนุชานามิ ภิกฺขเว ตาวกาลิกํ หริตุนฺติ ฯ✎ ร่าง

“Anujānāmi, bhikkhave, tāvakālikaṁ haritun”ti.

ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน