‹ กลับ
ให้นวกรรมวิหารทั้งหลัง
เล่ม ๗ — วินัยปิฎก จุลวรรค ๒ · ข้อ 311 · วิ.จุล.๒. ๗/๒๖๙๙ ↗
👁 การแสดงผล
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๓๑๑] สมัยนั้น มหาวิหารของสงฆ์ชำรุด ภิกษุทั้งหลายรังเกียจ ไม่ นำเสนาสนะออกไป จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคๆ รับสั่งว่า ดูกรภิกษุ ทั้งหลาย เราอนุญาตให้นำไปเพื่อเก็บรักษาไว้ได้ ฯ
เทียบรายประโยค (4 ประโยค)
pli-tv-kd16:18.1.11 #
เตน โข ปน สมเยน สงฺฆสฺส มหาวิหาโร อุทฺริยติ ๒- ฯ✎ ร่าง
Tena kho pana samayena saṅghassa mahāvihāro undriyati.
pli-tv-kd16:18.1.12 #
ภิกฺขู กุกฺกุจฺจายนฺตา เสนาสนํ นาภิหรนฺติ ๓- ฯ✎ ร่าง
Bhikkhū kukkuccāyantā senāsanaṁ nātiharanti.
pli-tv-kd16:18.1.13 #
ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ ฯ✎ ร่าง
Bhagavato etamatthaṁ ārocesuṁ.
pli-tv-kd16:18.1.14 #
อนุชานามิ ภิกฺขเว คุตฺตตฺถาย หริตุนฺติ ฯ✎ ร่าง
“Anujānāmi, bhikkhave, guttatthāya haritun”ti.
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๗ — วินัยปิฎก จุลวรรค ๒
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน