‹ กลับ
พระอัครสาวกพาภิกษุ ๕๐๐ กลับ
เล่ม ๗ — วินัยปิฎก จุลวรรค ๒ · ข้อ 397 · วิ.จุล.๒. ๗/๓๘๙๗ ↗
👁 การแสดงผล
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๓๙๗] เมื่อช้างใหญ่คุมฝูง ขุดดิน กินเหง้าบัวอยู่ในสระใหญ่ ลูกช้าง กินเหง้าบัวทั้งที่มีตมแล้วตาย ฉันใด เทวทัตเลียนแบบเราแล้ว จักตายอย่างคนกำพร้า ฉันนั้น ฯ
เทียบรายประโยค (4 ประโยค)
pli-tv-kd17:4.5.12 #
มหาวราหสฺส มหึ วิกุพฺพโต✎ ร่าง
Mahāvarāhassa mahiṁ vikrubbato,
อ้างอิงสยามรัฐ 7.201
pli-tv-kd17:4.5.13 #
ภึสํ ฆสานสฺส ๕- นทีสุ ชคฺคโต✎ ร่าง
Bhisaṁ ghasānassa nadīsu jaggato;
pli-tv-kd17:4.5.14 #
ภิงฺโกว ปงฺกํ อภิภกฺขยิตฺวา✎ ร่าง
Bhiṅkova paṅkaṁ abhibhakkhayitvā,
pli-tv-kd17:4.5.15 #
มมานุกุพฺพํ กปโณ มริสฺสตีติ ฯ✎ ร่าง
Mamānukrubbaṁ kapaṇo marissatīti.
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๗ — วินัยปิฎก จุลวรรค ๒
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน