ยเทว ตฺวํ ราหุล กาเยน กมฺมํ กตฺตุกาโม อโหสิ ๑-
ตเทว เต กายกมฺมํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ✎ ร่าง
Yadeva tvaṁ, rāhula, kāyena kammaṁ kattukāmo ahosi, tadeva te kāyakammaṁ paccavekkhitabbaṁ:
ดูกรราหุล เมื่อเธอจำนงทำกายกรรมใด เธอพึงพิจารณากายกรรมนั้นให้ดีว่า✎ ร่าง
When you want to act with the body, you should check on that same deed:
ยนฺนุ โข อหํ อิทํ กาเยน
กมฺมํ กตฺตุกาโม อิทํ เม กายกมฺมํ อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺเตยฺย
ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺเตยฺย อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺเตยฺย✎ ร่าง
‘yannu kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ kattukāmo idaṁ me kāyakammaṁ attabyābādhāyapi saṁvatteyya, parabyābādhāyapi saṁvatteyya, ubhayabyābādhāyapi saṁvatteyya—
กายกรรมที่เราจำนงจะทำนี้ จะพึงเป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง เพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้างหรือหนอ✎ ร่าง
‘Does this act with the body that I want to do lead to hurting myself, hurting others, or hurting both?
อกุสลํ
อิทํ กายกมฺมํ ทุกฺขุทฺรยํ ๒- ทุกฺขวิปากนฺติ ฯ✎ ร่าง
akusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ dukkhudrayaṁ dukkhavipākan’ti?
กายกรรมนั้นเป็นอกุศล มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบากหรือ✎ ร่าง
Is it unskillful, with suffering as its outcome and result?’
สเจ ตฺวํ ราหุล
ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชาเนยฺยาสิ✎ ร่าง
Sace tvaṁ, rāhula, paccavekkhamāno evaṁ jāneyyāsi:
ดูกรราหุล ถ้าเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า✎ ร่าง
If, while checking in this way, you know:
ยํ โข อหํ อิทํ กาเยน
กมฺมํ กตฺตุกาโม อิทํ เม กายกมฺมํ อตฺตพฺยาพาธาย ๓- สํวตฺเตยฺย
ปรพฺยาพาธาย ๔- สํวตฺเตยฺย อุภยพฺยาพาธาย ๕- สํวตฺเตยฺย✎ ร่าง
‘yaṁ kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ kattukāmo idaṁ me kāyakammaṁ attabyābādhāyapi saṁvatteyya, parabyābādhāyapi saṁvatteyya, ubhayabyābādhāyapi saṁvatteyya—
กายกรรมที่เราจำนงจะทำนี้ จะพึงเป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง เพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้าง✎ ร่าง
‘This act with the body that I want to do leads to hurting myself, hurting others, or hurting both.
อกุสลํ อิทํ กายกมฺมํ ทุกฺขุทฺรยํ ทุกฺขวิปากนฺติ เอวรูปํ เต ราหุล
กาเยน กมฺมํ สสกฺกํ ๖- น กรณียํ ฯ✎ ร่าง
akusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ dukkhudrayaṁ dukkhavipākan’ti, evarūpaṁ te, rāhula, kāyena kammaṁ sasakkaṁ na karaṇīyaṁ.
กายกรรมนั้นเป็นอกุศล มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบาก ดูกรราหุล เธอไม่ควรทำกายกรรมเห็นปานนี้โดยเด็ดขาด✎ ร่าง
It’s unskillful, with suffering as its outcome and result.’ To the best of your ability, Rāhula, you should not do such a deed.
สเจ ปน ตฺวํ ราหุล ปจฺจเวกฺขมาโน
เอวํ ชาเนยฺยาสิ✎ ร่าง
Sace pana tvaṁ, rāhula, paccavekkhamāno evaṁ jāneyyāsi:
ดูกรราหุล ถ้าเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า✎ ร่าง
But if, while checking in this way, you know:
ยํ โข อหํ อิทํ กาเยน กมฺมํ กตฺตุกาโม อิทํ เม
กายกมฺมํ เนวตฺตพฺยาพาธายปิ ๗- สํวตฺเตยฺย น ปรพฺยาพาธายปิ ๘-
สํวตฺเตยฺย น อุภยพฺยาพาธายปิ ๙- สํวตฺเตยฺย✎ ร่าง
‘yaṁ kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ kattukāmo idaṁ me kāyakammaṁ nevattabyābādhāyapi saṁvatteyya, na parabyābādhāyapi saṁvatteyya, na ubhayabyābādhāyapi saṁvatteyya—
กายกรรมที่เราจำนงจะทำนี้ ไม่พึงเป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง ไม่พึงเป็นไปเพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง ไม่พึงเป็นไปเพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้าง✎ ร่าง
‘This act with the body that I want to do doesn’t lead to hurting myself, hurting others, or hurting both.
กุสลํ อิทํ กายกมฺมํ
สุขุทฺรยํ สุขวิปากนฺติ เอวรูปํ เต ราหุล กาเยน กมฺมํ กรณียํ ฯ✎ ร่าง
kusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ sukhudrayaṁ sukhavipākan’ti, evarūpaṁ te, rāhula, kāyena kammaṁ karaṇīyaṁ.
กายกรรมนั้นเป็นกุศล มีสุขเป็นกำไร มีสุขเป็นวิบาก ดูกรราหุล เธอควรทำกายกรรมเห็นปานนี้✎ ร่าง
It’s skillful, with happiness as its outcome and result.’ Then, Rāhula, you should do such a deed.
กโรนฺเตนปิ เต ราหุล กาเยน กมฺมํ ตเทว เต กายกมฺมํ
ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ✎ ร่าง
Karontenapi te, rāhula, kāyena kammaṁ tadeva te kāyakammaṁ paccavekkhitabbaṁ:
ดูกรราหุล เมื่อเธอกำลังทำกายกรรมใดอยู่ เธอพึงพิจารณากายกรรมนั้นให้ดีว่า✎ ร่าง
While you are acting with the body, you should check on that same act:
อ้างอิงสยามรัฐ 13.127
ยนฺนุ โข อหํ อิทํ กาเยน กมฺมํ กโรมิ อิทํ เม
กายกมฺมํ อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ
อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ✎ ร่าง
‘yannu kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ karomi idaṁ me kāyakammaṁ attabyābādhāyapi saṁvattati, parabyābādhāyapi saṁvattati, ubhayabyābādhāyapi saṁvattati—
กายกรรมที่เรากำลังทำนี้ เป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง เพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้างหรือหนอ✎ ร่าง
‘Does this act with the body that I am doing lead to hurting myself, hurting others, or hurting both?
อกุสลํ อิทํ กายกมฺมํ ทุกฺขุทฺรยํ
ทุกฺขวิปากนฺติ ฯ✎ ร่าง
akusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ dukkhudrayaṁ dukkhavipākan’ti?
กายกรรมนั้นเป็นอกุศล มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบากหรือ✎ ร่าง
Is it unskillful, with suffering as its outcome and result?’
สเจ ๑๐- ตฺวํ ราหุล ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ
ชาเนยฺยาสิ✎ ร่าง
Sace pana tvaṁ, rāhula, paccavekkhamāno evaṁ jāneyyāsi:
ดูกรราหุล ถ้าเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า✎ ร่าง
If, while checking in this way, you know:
ยํ โข อหํ อิทํ กาเยน กมฺมํ กโรมิ อิทํ เม กายกมฺมํ
@เชิงอรรถ: ๑ ยุ. โหสิ ฯ ๒ ม. ทุกฺขุทยํ ฯ ๓-๔-๕ โป. ม. ยุ. ปิสทฺโท ทิสฺสติ ฯ ๖ ม.@สํสกฺกํ น จ ฯ ๗-๘-๙ ยุ. ปิสทุโท น ทิสุสติ ฯ ๑๐ ม. สเจ ปน ฯ
อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ
อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ✎ ร่าง
‘yaṁ kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ karomi idaṁ me kāyakammaṁ attabyābādhāyapi saṁvattati, parabyābādhāyapi saṁvattati, ubhayabyābādhāyapi saṁvattati—
กายกรรมที่เรากำลังทำนี้ เป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง เพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้าง✎ ร่าง
‘This act with the body that I am doing leads to hurting myself, hurting others, or hurting both.
อกุสลํ อิทํ กายกมฺมํ ทุกฺขุทฺรยํ
ทุกฺขวิปากนฺติ ปฏิสํหเรยฺยาสิ ตฺวํ ราหุล เอวรูปํ กายกมฺมํ ฯ✎ ร่าง
akusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ dukkhudrayaṁ dukkhavipākan’ti, paṭisaṁhareyyāsi tvaṁ, rāhula, evarūpaṁ kāyakammaṁ.
กายกรรมนั้นเป็นอกุศล มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบาก ดูกรราหุล เธอพึงเลิกกายกรรมเห็นปานนี้เสีย✎ ร่าง
It’s unskillful, with suffering as its outcome and result.’ Then, Rāhula, you should desist from such a deed.
สเจ
ปน ตฺวํ ราหุล ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชาเนยฺยาสิ✎ ร่าง
Sace pana tvaṁ, rāhula, paccavekkhamāno evaṁ jāneyyāsi:
ดูกรราหุล ถ้าเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า✎ ร่าง
But if, while checking in this way, you know:
ยํ โข อหํ อิทํ
กาเยน กมฺมํ กโรมิ อิทํ เม กายกมฺมํ เนวตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ
น ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ น อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ✎ ร่าง
‘yaṁ kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ karomi idaṁ me kāyakammaṁ nevattabyābādhāyapi saṁvattati, na parabyābādhāyapi saṁvattati, na ubhayabyābādhāyapi saṁvattati—
กายกรรมที่เรากำลังทำนี้ ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้าง✎ ร่าง
‘This act with the body that I am doing doesn’t lead to hurting myself, hurting others, or hurting both.
กุสลํ
อิทํ กายกมฺมํ สุขุทฺรยํ สุขวิปากนฺติ อนุปทชฺเชยฺยาสิ ตฺวํ ราหุล
เอวรูปํ กายกมฺมํ ฯ✎ ร่าง
kusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ sukhudrayaṁ sukhavipākan’ti, anupadajjeyyāsi tvaṁ, rāhula, evarūpaṁ kāyakammaṁ.
กายกรรมนั้นเป็นกุศล มีสุขเป็นกำไร มีสุขเป็นวิบาก ดูกรราหุล เธอพึงทำกายกรรมเห็นปานนี้ต่อไป✎ ร่าง
It’s skillful, with happiness as its outcome and result.’ Then, Rāhula, you should continue doing such a deed.
กตฺวาปิ เต ราหุล กาเยน กมฺมํ ตเทว เต กายกมฺมํ
ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ✎ ร่าง
Katvāpi te, rāhula, kāyena kammaṁ tadeva te kāyakammaṁ paccavekkhitabbaṁ:
ดูกรราหุล เธอทำกายกรรมใดแล้ว เธอพึงพิจารณากายกรรมนั้นให้ดีว่า✎ ร่าง
After you have acted with the body, you should check on that same act:
อ้างอิงPTS 1.417 · สยามรัฐ 13.128 · ฉัฏฐสังคายนา 13.87 · พุทธชยันตี 11.134
ยนฺนุ โข อหํ อิทํ กาเยน กมฺมํ อกาสึ อิทํ เม
กายกมฺมํ อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ ปรพฺยาพาธายปิ
สํวตฺตติ อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ✎ ร่าง
‘yannu kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ akāsiṁ idaṁ me kāyakammaṁ attabyābādhāyapi saṁvattati, parabyābādhāyapi saṁvattati, ubhayabyābādhāyapi saṁvattati—
กายกรรมที่เราทำแล้วนี้ เป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง เพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้างหรือหนอ✎ ร่าง
‘Does this act with the body that I have done lead to hurting myself, hurting others, or hurting both?
อกุสลํ อิทํ กาเยน ๑-
กมฺมํ ทุกฺขุทฺรยํ ทุกฺขวิปากนฺติ ฯ✎ ร่าง
akusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ dukkhudrayaṁ dukkhavipākan’ti?
กายกรรมนั้นเป็นอกุศล มีทุกข์เป็นกำไร มีทุกข์เป็นวิบากหรือ✎ ร่าง
Is it unskillful, with suffering as its outcome and result?’
สเจ ๒- ตฺวํ ราหุล ปจฺจเวกฺขมาโน
เอวํ ชาเนยฺยาสิ✎ ร่าง
Sace kho tvaṁ, rāhula, paccavekkhamāno evaṁ jāneyyāsi:
ดูกรราหุล ถ้าเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า✎ ร่าง
If, while checking in this way, you know:
ยํ โข อหํ อิทํ กายกมฺมํ ๓- อกาสึ อิทํ
เม กายกมฺมํ อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ ปรพฺยาพาธายปิ
สํวตฺตติ อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ อกุสลํ อิทํ กายกมฺมํ
ทุกฺขุทฺรยํ ทุกฺขวิปากนฺติ เอวรูปํ เต ราหุล กายกมฺมํ สตฺถริ วา
วิญฺญูสุ วา สพฺรหฺมจารีสุ เทเสตพฺพํ วิวริตพฺพํ อุตฺตานีกาตพฺพํ✎ ร่าง
‘yaṁ kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ akāsiṁ, idaṁ me kāyakammaṁ attabyābādhāyapi saṁvattati, parabyābādhāyapi saṁvattati, ubhayabyābādhāyapi saṁvattati—
กายกรรมที่เราทำแล้วนี้ เป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง เพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง เพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้าง✎ ร่าง
‘This act with the body that I have done leads to hurting myself, hurting others, or hurting both.
เทเสตฺวา วิวริตฺวา อุตฺตานีกตฺวา อายตึ สํวรํ อาปชฺชิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง
desetvā vivaritvā uttānīkatvā āyatiṁ saṁvaraṁ āpajjitabbaṁ.
ครั้นเปิดเผยให้ตื้นแล้ว พึงสำรวมต่อไปในเบื้องหน้า✎ ร่าง
And having revealed it you should restrain yourself in future.
สเจ ปน ตฺวํ ราหุล ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชาเนยฺยาสิ✎ ร่าง
Sace pana tvaṁ, rāhula, paccavekkhamāno evaṁ jāneyyāsi:
ดูกรราหุล ถ้าเธอพิจารณาอยู่พึงรู้อย่างนี้ว่า✎ ร่าง
But if, while checking in this way, you know:
ยํ โข อหํ
อิทํ กาเยน กมฺมํ อกาสึ อิทํ เม กายกมฺมํ เนวตฺตพฺยาพาธายปิ
@เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. กายกมฺมํ ฯ ๒ ม. สเจ โข ฯ ๓ ม. ยุ. กาเยน กมฺมํ ฯ
พาธายปิ สํวตฺตติ น ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ น อุภยพฺยาพาธายปิ
สํวตฺตติ✎ ร่าง
‘yaṁ kho ahaṁ idaṁ kāyena kammaṁ akāsiṁ idaṁ me kāyakammaṁ nevattabyābādhāyapi saṁvattati, na parabyābādhāyapi saṁvattati, na ubhayabyābādhāyapi saṁvattati—
กายกรรมที่เราทำแล้วนี้ ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนตนบ้าง ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนผู้อื่นบ้าง ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนทั้งตนและผู้อื่นบ้าง✎ ร่าง
‘This act with the body that I have done doesn’t lead to hurting myself, hurting others, or hurting both.
กุสลํ อิทํ กายกมฺมํ สุขุทฺรยํ สุขวิปากนฺติ เตเนว ตฺวํ ราหุล
ปีติปามุชฺเชน วิหเรยฺยาสิ อโหรตฺตานุสิกฺขี ๑- กุสเลสุ ธมฺเมสุ ฯ✎ ร่าง
kusalaṁ idaṁ kāyakammaṁ sukhudrayaṁ sukhavipākan’ti, teneva tvaṁ, rāhula, pītipāmojjena vihareyyāsi ahorattānusikkhī kusalesu dhammesu.
กายกรรมนั้นเป็นกุศล มีสุขเป็นกำไร มีสุขเป็นวิบาก ดูกรราหุล เธอพึงบันเทิง ปราโมทย์ด้วยกายกรรมนั้น แล้วพึงศึกษาในกุศลธรรมทั้งหลายทั้งกลางวันและกลางคืนต่อไป✎ ร่าง
It’s skillful, with happiness as its outcome and result.’ Then, Rāhula, you should live in rapture and joy because of this, training day and night in skillful qualities.