เล่ม ๑๓ — มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ ข้อ 212

เนื้อความทั้งข้อ

[๒๑๒] ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย อันภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ ควรเป็นผู้รู้ประมาณ ในโภชนะ. ถ้าภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ เป็นผู้ไม่รู้ประมาณในโภชนะ จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ว่า ท่านผู้ใดเป็นผู้ไม่รู้ประมาณในโภชนะ จะมีประโยชน์อะไรด้วยการอยู่เสรีในป่า แก่ท่านผู้นี้ ซึ่งสมาทานอรัญญิกธุดงค์อยู่แต่ผู้เดียวเล่า จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ดังนี้ เพราะฉะนั้น ภิกษุผู้สมาทาน อรัญญิกธุดงค์ จึงควรเป็นผู้รู้ประมาณในโภชนะ.

mn69:11.1 #

อารญฺญเกนาวุโส ภิกฺขุนา โภชเน มตฺตญฺญุนา ภวิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Āraññikenāvuso, bhikkhunā bhojane mattaññunā bhavitabbaṁ.

A wilderness monk should eat in moderation.

อ้างอิงสยามรัฐ 13.218 · พุทธชยันตี 11.232

mn69:11.2 #

สเจ อาวุโส ๓- อารญฺญโก ภิกฺขุ โภชเน อมตฺตญฺญู โหติ ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

Sace, āvuso, āraññiko bhikkhu bhojane amattaññū hoti, tassa bhavanti vattāro.

If he doesn’t, there’ll be some who say:

mn69:11.3 #

กิมฺปนิมสฺสายสฺมโต อารญฺญกสฺส เอกสฺสารญฺเญ เสริวิหาเรน โย อยมายสฺมา โภชเน อมตฺตญฺญู ๔- โหตีติ✎ ร่าง

‘Kiṁ panimassāyasmato āraññikassa ekassāraññe serivihārena yo ayamāyasmā bhojane amattaññū’ti—

‘What’s the point of this wilderness venerable’s staying alone and autonomous in the wilderness, since he eats too much?’

mn69:11.4 #

ตสฺส ๕- ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

tassa bhavanti vattāro.

mn69:11.5 #

ตสฺมา อารญฺญเกน ภิกฺขุนา โภชเน @เชิงอรรถ: ๑ ยุ. อคุตฺตทฺวาโร โหติ ฯ ๒ ยุ. อคุตฺตทฺวาโรติสฺส ฯ ๓ ม. อาวุโสติ นตฺถิ ฯ@๔ ม. อมตฺตญฺญูติ ฯ ๕ ยุ. อมตฺตญฺญติสฺส ฯ มตฺตญฺญุนา ภวิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Tasmā āraññikena bhikkhunā bhojane mattaññunā bhavitabbaṁ.

That’s why a wilderness monk should eat in moderation.