เล่ม ๑๓ — มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ ข้อ 213

เนื้อความทั้งข้อ

[๒๑๓] ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย อันภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ ควรเป็นผู้ประกอบ ความเพียรเป็นเครื่องตื่นเนืองๆ. ถ้าภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ เป็นผู้ไม่ประกอบความเพียร เป็นเครื่องตื่นเนืองๆ จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ว่า ท่านนี้ใดเป็นผู้ไม่ประกอบความเพียรเป็นเครื่องตื่น เนืองๆ จะมีประโยชน์อะไรด้วยการอยู่เสรีในป่า แต่ท่านผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์อยู่แต่ผู้เดียวเล่า จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ดังนี้ เพราะฉะนั้น ภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ จึงควรเป็นผู้ประกอบ ความเพียรเป็นเครื่องตื่นเนืองๆ.

mn69:12.1 #

อารญฺญเกนาวุโส ภิกฺขุนา ชาคริยํ อนุยุตฺเตน ภวิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Āraññikenāvuso, bhikkhunā jāgariyaṁ anuyuttena bhavitabbaṁ.

A wilderness monk should be committed to wakefulness.

mn69:12.2 #

สเจ อาวุโส อารญฺญโก ภิกฺขุ ชาคริยํ อนนุยุตฺโต โหติ ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

Sace, āvuso, āraññiko bhikkhu jāgariyaṁ ananuyutto hoti, tassa bhavanti vattāro.

If he isn’t, there’ll be some who say:

mn69:12.3 #

กิมฺปนิมสฺสายสฺมโต อารญฺญกสฺส เอกสฺสารญฺเญ เสริวิหาเรน โย อยมายสฺมา ชาคริยํ อนนุยุตฺโต โหตีติ✎ ร่าง

‘Kiṁ panimassāyasmato āraññikassa ekassāraññe serivihārena yo ayamāyasmā jāgariyaṁ ananuyutto’ti—

‘What’s the point of this wilderness venerable’s staying alone and autonomous in the wilderness, since he’s not committed to wakefulness?’

mn69:12.4 #

ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

tassa bhavanti vattāro.

mn69:12.5 #

ตสฺมา อารญฺญเกน ภิกฺขุนา ชาคริยํ อนุยุตฺเตน ภวิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Tasmā āraññikena bhikkhunā jāgariyaṁ anuyuttena bhavitabbaṁ.

That’s why a wilderness monk should be committed to wakefulness.