เล่ม ๑๓ — มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ ข้อ 217

เนื้อความทั้งข้อ

[๒๑๗] ดูกรผู้มีอายุทั้งหลาย อันภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ ควรเป็นผู้มีปัญญา ถ้าภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ เป็นผู้มีปัญญาทราม จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ว่า ท่านผู้นี้มีปัญญาทราม จะมีประโยชน์อะไร ด้วยการอยู่เสรีในป่า แก่ท่านผู้นี้ซึ่งสมาทานอรัญญิกธุดงค์อยู่แต่ผู้เดียวเล่า จะมีผู้ว่าภิกษุนั้นได้ดังนี้ เพราะฉะนั้น ภิกษุผู้สมาทานอรัญญิกธุดงค์ จึงควรเป็นผู้มีปัญญา.

mn69:16.1 #

อารญฺญเกนาวุโส ภิกฺขุนา ปญฺญวตา ภวิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Āraññikenāvuso, bhikkhunā paññavatā bhavitabbaṁ.

A wilderness monk should be wise.

อ้างอิงPTS 1.472

mn69:16.2 #

สเจ อาวุโส อารญฺญโก ภิกฺขุ ทุปฺปญฺโญ โหติ ตสฺส ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

Sace, āvuso, āraññiko bhikkhu duppañño hoti, tassa bhavanti vattāro.

If he isn’t, there’ll be some who say:

mn69:16.3 #

กิมฺปนิมสฺสายสฺมโต อารญฺญกสฺส เอกสฺสารญฺเญ เสริวิหาเรน โย อยมายสฺมา ทุปฺปญฺโญติ✎ ร่าง

‘Kiṁ panimassāyasmato āraññikassa ekassāraññe serivihārena yo ayamāyasmā duppañño’ti—

‘What’s the point of this wilderness venerable’s staying alone and autonomous in the wilderness, since he’s not wise?’

mn69:16.4 #

ตสฺส ๒- ภวนฺติ วตฺตาโร✎ ร่าง

tassa bhavanti vattāro.

mn69:16.5 #

ตสฺมา อารญฺญเกน ภิกฺขุนา ปญฺญวตา ภวิตพฺพํ ฯ✎ ร่าง

Tasmā āraññikena bhikkhunā paññavatā bhavitabbaṁ.

That’s why a wilderness monk should be wise.