เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา องฺคุลิมาโล ภควโต@เชิงอรรถ: ๑ ยุ. นาหํ ฯ
อวิทูเร นิสินฺโน โหติ ฯ✎ ร่าง
Tena kho pana samayena āyasmā aṅgulimālo bhagavato avidūre nisinno hoti.
Now at that time Venerable Aṅgulimāla was sitting not far from the Buddha.
อ้างอิงสยามรัฐ 13.483
อถ โข ภควา ทกฺขิณพาหํ ปคฺคเหตฺวา
ราชานํ ปเสนทิโกสลํ เอตทโวจ✎ ร่าง
Atha kho bhagavā dakkhiṇaṁ bāhuṁ paggahetvā rājānaṁ pasenadiṁ kosalaṁ etadavoca:
Then the Buddha pointed with his right arm and said to the king,
เอโส มหาราช องฺคุลิมาโลติ ฯ✎ ร่าง
“eso, mahārāja, aṅgulimālo”ti.
“Great king, this is Aṅgulimāla.”
อถ โข รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส อหุเทว ภยํ อหุ ฉมฺภิตตฺตํ
อหุ โลมหํโส ฯ✎ ร่าง
Atha kho rañño pasenadissa kosalassa ahudeva bhayaṁ, ahu chambhitattaṁ, ahu lomahaṁso.
Then the king became frightened, scared, his hair standing on end.
อ้างอิงPTS 2.102 · พุทธชยันตี 11.522
อถ โข ภควา ราชานํ ปเสนทิโกสลํ ภีตํ
สํวิคฺคโลมหฏฺฐชาตํ วิทิตฺวา ราชานํ ปเสนทิโกสลํ เอตทโวจ มา
ภายิ มหาราช✎ ร่าง
Atha kho bhagavā rājānaṁ pasenadiṁ kosalaṁ bhītaṁ saṁviggaṁ lomahaṭṭhajātaṁ viditvā rājānaṁ pasenadiṁ kosalaṁ etadavoca:
Knowing this, the Buddha said to him,
มา ภายิ มหาราช นตฺถิ เต อิโต ๑- ภยนฺติ ฯ✎ ร่าง
“mā bhāyi, mahārāja, natthi te ito bhayan”ti.
“Do not fear, great king. You have nothing to fear from him.”
อถ โข รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส ยํ อโหสิ ภยํ วา
ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส วา โส ปฏิปฺปสฺสมฺภิ ฯ✎ ร่าง
Atha kho rañño pasenadissa kosalassa yaṁ ahosi bhayaṁ vā chambhitattaṁ vā lomahaṁso vā so paṭippassambhi.
Then the king’s fear died down.
อถ โข
ราชา ปเสนทิ โกสโล เยนายสฺมา องฺคุลิมาโล เตนุปสงฺกมิ
อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ องฺคุลิมาลํ เอตทโวจ✎ ร่าง
Atha kho rājā pasenadi kosalo yenāyasmā aṅgulimālo tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āyasmantaṁ aṅgulimālaṁ etadavoca:
Then the king went over to Aṅgulimāla and said,
อยฺโย โน
ภนฺเต องฺคุลิมาโลติ ฯ✎ ร่าง
“ayyo no, bhante, aṅgulimālo”ti?
“Sir, is the master really Aṅgulimāla?”
เอวํ มหาราชาติ ฯ✎ ร่าง
“Evaṁ, mahārājā”ti.
“Yes, great king.”
กถํโคตฺโต✎ ร่าง
“Kathaṅgotto ayyassa pitā, kathaṅgottā mātā”ti?
“What clans were your father and mother from?”
—
“Gaggo kho, mahārāja, pitā, mantāṇī mātā”ti.
“My father was a Gagga, and my mother a Mantāṇī.”
—
“Abhiramatu, bhante, ayyo gaggo mantāṇiputto.
“Sir, may Master Gagga son of Mantāṇī be happy.
อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 13.312
—
Ahamayyassa gaggassa mantāṇiputtassa ussukkaṁ karissāmi cīvarapiṇḍapātasenāsanagilānappaccayabhesajjaparikkhārānan”ti.
I’ll make sure that you’re provided with robes, almsfood, lodgings, and medicines and supplies for the sick.”
—
Tena kho pana samayena āyasmā aṅgulimālo āraññiko hoti piṇḍapātiko paṁsukūliko tecīvariko.
But at that time Venerable Aṅgulimāla lived in the wilderness, ate only almsfood, and owned just three robes.
อ้างอิงสยามรัฐ 13.484
—
Atha kho āyasmā aṅgulimālo rājānaṁ pasenadiṁ kosalaṁ etadavoca:
So he said to the king,
—
“alaṁ, mahārāja, paripuṇṇaṁ me cīvaran”ti.
“Enough, great king. My robes are complete.”