‹ กลับ
เสลสูตร
เล่ม ๑๓ — มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ · ข้อ 611 · ม.ม. ๑๓/๙๔๘๔ ↗
👁 การแสดงผล
แตะเพื่อเปิด/ปิดแต่ละส่วน
เนื้อความทั้งข้อ
[๖๑๑] ครั้นเกณิยชฎิลนั่งเรียบร้อยแล้ว พระผู้มีพระภาคทรงอนุโมทนาด้วยพระคาถา เหล่านี้ว่า ยัญทั้งหลายมีการบูชาไฟเป็นประมุข คัมภีร์สาริตติศาสตร์ เป็น ประมุขแห่งคัมภีร์ฉันท์ พระราชาเป็นประมุขของมนุษย์ทั้งหลาย สาครเป็นประมุขของแม่น้ำทั้งหลาย ดวงจันทร์เป็นประมุขของ ดวงดาวทั้งหลาย ดวงอาทิตย์เป็นประมุขของความร้อน พระสงฆ์ เป็นประมุขของผู้หวังบุญบูชาอยู่. ครั้นพระผู้มีพระภาคทรงอนุโมทนาด้วยพระคาถาเหล่านี้ แล้วเสด็จลุกจากอาสนะหลีกไป. ครั้งนั้นแล ท่านพระเสละพร้อมด้วยบริษัท หลีกออกจากหมู่เป็นผู้ไม่ประมาท มีความเพียร มี ใจแน่วแน่ ไม่นานนัก ก็ได้กระทำที่สุดแห่งพรหมจรรย์อันยอดเยี่ยมที่กุลบุตรทั้งหลายออกบวช เป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการนั้น ด้วยปัญญาอันยิ่งเอง ในปัจจุบัน เข้าถึงอยู่ รู้ชัดว่า ชาติสิ้น แล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำ ทำเสร็จแล้ว สิ่งอื่นเพื่อความเป็นอย่างนี้มิได้มี ก็ ท่านพระเสละพร้อมทั้งบริษัท ได้เป็นพระอรหันต์องค์หนึ่งในจำนวนพระอรหันต์ทั้งหลาย.
เทียบรายประโยค (13 ประโยค)
mn92:25.6 #
เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข เกณิยํ ชฏิลํ ภควา อิมาหิ คาถาหิ อนุโมทิ✎ ร่าง
Ekamantaṁ nisinnaṁ kho keṇiyaṁ jaṭilaṁ bhagavā imāhi gāthāhi anumodi:
The Buddha expressed his appreciation with these verses:
mn92:26.1 #
อคฺคิหุตฺตํมุขา ๑- ยญฺญา✎ ร่าง
“Aggihuttamukhā yaññā,
“The foremost of sacrifices is the offering to the sacred flame;
mn92:26.2 #
สา วิตฺติ ฉนฺทโส มุขํ✎ ร่าง
sāvittī chandaso mukhaṁ;
the Sāvitrī is the foremost of prayer;
mn92:26.3 #
ราชา มุขํ มนุสฺสานํ✎ ร่าง
Rājā mukhaṁ manussānaṁ,
of humans, the king is the foremost;
mn92:26.4 #
นทีนํ สาคโร มุขํ✎ ร่าง
nadīnaṁ sāgaro mukhaṁ.
the ocean’s the foremost of rivers;
mn92:26.5 #
นกฺขตฺตานํ มุขํ จนฺโท✎ ร่าง
Nakkhattānaṁ mukhaṁ cando,
the foremost of stars is the moon;
อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 13.361
mn92:26.6 #
อาทิจฺโจ ตปตํ มุขํ✎ ร่าง
ādicco tapataṁ mukhaṁ;
the sun is the foremost of blazes;
mn92:26.7 #
ปุญฺญมากงฺขมานานํ✎ ร่าง
Puññaṁ ākaṅkhamānānaṁ,
for those who sacrifice seeking merit,
mn92:26.8 #
สงฺโฆ เว ยชตํ มุขนฺติ ฯ✎ ร่าง
saṅgho ve yajataṁ mukhan”ti.
the Saṅgha is the foremost.”
mn92:26.9 #
อถ โข ภควา เกณิยํ ชฏิลํ อิมาหิ คาถาหิ อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ ฯ✎ ร่าง
Atha kho bhagavā keṇiyaṁ jaṭilaṁ imāhi gāthāhi anumoditvā uṭṭhāyāsanā pakkāmi.
When the Buddha had expressed his appreciation to Keṇiya the matted-hair ascetic with these verses, he rose from his seat and left.
mn92:27.1 #
อถ โข อายสฺมา เสโล สปริโส ๒- วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนาคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ✎ ร่าง
Atha kho āyasmā selo sapariso eko vūpakaṭṭho appamatto ātāpī pahitatto viharanto nacirasseva—yassatthāya kulaputtā sammadeva agārasmā anagāriyaṁ pabbajanti, tadanuttaraṁ—brahmacariyapariyosānaṁ diṭṭheva dhamme sayaṁ abhiññā sacchikatvā upasampajja vihāsi.
Then Venerable Sela and his assembly, living alone, withdrawn, diligent, keen, and resolute, soon realized the supreme end of the spiritual path in this very life. They lived having achieved with their own insight the goal for which gentlemen rightly go forth from the lay life to homelessness.
อ้างอิงสยามรัฐ 13.557 · พุทธชยันตี 11.608
mn92:27.2 #
ขีณา ชาติ วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ กตํ กรณียํ นาปรํ อิถตฺตายาติ อพฺภญฺญาสิ ฯ✎ ร่าง
“Khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā”ti abbhaññāsi.
They understood: “Rebirth is ended; the spiritual journey has been completed; what had to be done has been done; there is nothing further for this place.”
mn92:27.3 #
อญฺญตโร ๓- โข ปนายสฺมา @เชิงอรรถ: ๑ ยุ. อคฺคิหุตฺตมุขา ฯ ๒ ยุ. เอตฺถนฺตเร เอโกติ ทิสฺสติ ฯ@๓ ยุ. อญฺญตโร จ โข ฯ เสโล สปริโส อรหตํ อโหสิ ฯ✎ ร่าง
Aññataro kho panāyasmā selo sapariso arahataṁ ahosi.
And Venerable Sela together with his assembly became perfected.
‹ กลับสารบัญ เล่ม ๑๓ — มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์
ความน่าเชื่อถือ: ✓ ทางการ 🤖 AI จับคู่ ✎ ร่าง — "ร่าง" คือจับคู่อัตโนมัติ อาจคลาดเคลื่อน ยังไม่ตรวจทาน