ตตฺร ภิกฺขเว เย เต สมณพฺราหฺมณา สโต สตฺตสฺส
อุจฺเฉทํ วินาสํ วิภวํ ปญฺญาเปนฺติ ตตฺร ภิกฺขเว เย เต
สมณพฺราหฺมณา สญฺญึ อตฺตานํ ปญฺญาเปนฺติ อโรคํ ปรมฺมรณา
เตสเมเต ปฏิกฺโกสนฺติ เยปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อสญฺญึ
อตฺตานํ ปญฺญาเปนฺติ อโรคํ ปรมฺมรณา เตสเมเต ปฏิกฺโกสนฺติ
เยปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา เนวสญฺญึ นาสญฺญึ อตฺตานํ
ปญฺญาเปนฺติ อโรคํ ปรมฺมรณา เตสเมเต ปฏิกฺโกสนฺติ✎ ร่าง
Tatra, bhikkhave, ye te samaṇabrāhmaṇā sato sattassa ucchedaṁ vināsaṁ vibhavaṁ paññapenti, tatra, bhikkhave, ye te samaṇabrāhmaṇā saññiṁ attānaṁ paññapenti arogaṁ paraṁ maraṇā tesamete paṭikkosanti, yepi te bhonto samaṇabrāhmaṇā asaññiṁ attānaṁ paññapenti arogaṁ paraṁ maraṇā tesamete paṭikkosanti, yepi te bhonto samaṇabrāhmaṇā nevasaññīnāsaññiṁ attānaṁ paññapenti arogaṁ paraṁ maraṇā tesamete paṭikkosanti.
Now, the ascetics and brahmins who assert the annihilation, eradication, and nonexistence of an existing being reject those who assert a self that is free of disease after death, whether percipient or non-percipient or neither percipient nor non-percipient.
อ้างอิงPTS 2.233 · สยามรัฐ 14.33 · ฉัฏฐสังคายนา 14.20 · พุทธชยันตี 12.36
ตํ
กิสฺส เหตุ✎ ร่าง
Taṁ kissa hetu?
Why is that?
สพฺเพปิเม โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อุทฺธํ ปรามสนฺติ ๑-
อาสตฺตึเยว อภิวทนฺติ✎ ร่าง
Sabbepime bhonto samaṇabrāhmaṇā uddhaṁ saraṁ āsattiṁyeva abhivadanti:
Because they think: ‘All of those ascetics and brahmins only assert their attachment to heading upstream:
อิติ เปจฺจ ภวิสฺสาม อิติ เปจฺจ
ภวิสฺสามาติ ฯ✎ ร่าง
‘iti pecca bhavissāma, iti pecca bhavissāmā’ti.
“After death we shall be like this! After death we shall be like that!”
เสยฺยถาปิ นาม วานิชสฺส วานิชฺชาย คจฺฉโต
เอวํ โหติ✎ ร่าง
Seyyathāpi nāma vāṇijassa vāṇijjāya gacchato evaṁ hoti:
Suppose a trader was going to market, thinking:
อิโต เม อิทํ ภวิสฺสติ อิมินา อิทํ ลจฺฉามีติ✎ ร่าง
‘ito me idaṁ bhavissati, iminā idaṁ lacchāmī’ti;
“With this, that shall be mine! This way, I shall get that!”
เอวเมว
โขเม โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา วานิชูปมํ มญฺเญ ปฏิภนฺติ✎ ร่าง
evamevime bhonto samaṇabrāhmaṇā vāṇijūpamā maññe paṭibhanti:
In the same way, those ascetics and brahmins seem to be like traders when they say:
อิติ
@เชิงอรรถ: ๑ ม. อุทฺธํ สรํ อาสตฺตึเยว ฯ ยุ. อุทฺธํ สรา อาสตฺตึเยว ฯ
เปจฺจ ภวิสฺสาม อิติ เปจฺจ ภวิสฺสามาติ ฯ✎ ร่าง
‘iti pecca bhavissāma, iti pecca bhavissāmā’ti.
“After death we shall be like this! After death we shall be like that!”’
ตยิทํ ภิกฺขเว ตถาคโต อภิชานาติ✎ ร่าง
Tayidaṁ, bhikkhave, tathāgato abhijānāti.
The Realized One understands this as follows.
เย โข เต โภนฺโต
สมณพฺราหฺมณา สโต สตฺตสฺส อุจฺเฉทํ วินาสํ วิภวํ ปญฺญาเปนฺติ
เต สกฺกายภยา สกฺกายปริเชคุจฺฉา สกฺกายญฺเญว อนุปริธาวนฺติ
อนุปริวตฺตนฺติ ฯ✎ ร่าง
Ye kho te bhonto samaṇabrāhmaṇā sato sattassa ucchedaṁ vināsaṁ vibhavaṁ paññapenti te sakkāyabhayā sakkāyaparijegucchā sakkāyaññeva anuparidhāvanti anuparivattanti.
The ascetics and brahmins who assert the annihilation, eradication, and nonexistence of an existing being; from fear and disgust with substantial reality, they just keep running and circling around substantial reality.
เสยฺยถาปิ นาม สา ๑- คทฺทลพนฺโธ ทเฬฺห ถมฺเภ
วา ขีเล วา อุปนิพนฺโธ ตเมว ถมฺภํ วา ขีลํ วา อนุปริธาวติ อนุปริวตฺตติ✎ ร่าง
Seyyathāpi nāma sā gaddulabaddho daḷhe thambhe vā khile vā upanibaddho, tameva thambhaṁ vā khilaṁ vā anuparidhāvati anuparivattati;
Suppose a hound on a leash was tethered to a strong post or pillar. It would just keeping running and circling around that post or pillar.
เอวเมวิเม โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา สกฺกายภยา สกฺกายปริเชคุจฺฉา
สกฺกายญฺเญว อนุปริธาวนฺติ อนุปริวตฺตนฺติ ฯ✎ ร่าง
evamevime bhonto samaṇabrāhmaṇā sakkāyabhayā sakkāyaparijegucchā sakkāyaññeva anuparidhāvanti anuparivattanti.
In the same way, those ascetics and brahmins, from fear and disgust with substantial reality, just keep running and circling around substantial reality.
ตยิทํ สงฺขตํ โอฬาริกํ
อตฺถิ โข ปน สงฺขารานํ นิโรโธ อตฺเถตนฺติ✎ ร่าง
‘Tayidaṁ saṅkhataṁ oḷārikaṁ atthi kho pana saṅkhārānaṁ nirodho atthetan’ti—
‘All that is conditioned and crude. But there is the cessation of conditions—that is real.’
อิติ วิทิตฺวา ตสฺส
นิสฺสรณทสฺสาวี ตถาคโต ตทุปาติวตฺโต ฯ✎ ร่าง
iti viditvā tassa nissaraṇadassāvī tathāgato tadupātivatto.
Understanding this and seeing the escape from it, the Realized One has gone beyond all that.