เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 42

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ในป่าชัฏ สถานที่บวงสรวงพลี เขตเมืองกุสินารา สมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า ดูกร ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสแล้ว ฯ พระผู้มีพระภาคได้ตรัสดังนี้ว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย พวกเธอมีความดำริ ในเราบ้างหรือว่า สมณโคดมแสดงธรรมเพราะเหตุจีวร หรือเพราะเหตุบิณฑบาต หรือเพราะเหตุเสนาสนะ หรือเพราะเหตุหวังสุขในภพน้อยภพใหญ่ด้วยอาการนี้ ฯ ภิกษุเหล่านั้นทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พวกข้าพระองค์ไม่มีความ ดำริในพระผู้มีพระภาคอย่างนี้เลยว่า พระสมณโคดมทรงแสดงธรรมเพราะเหตุจีวร หรือเพราะเหตุบิณฑบาต หรือเพราะเหตุเสนาสนะ หรือเพราะเหตุหวังสุขในภพ น้อยภพใหญ่ด้วยอาการนี้ ฯ

mn103:1.2 #

เอวมฺเม สุตํ เอกํ สมยํ ภควา กุสินารายํ วิหรติ พลิหรเณ วนสณฺเฑ ฯ✎ ร่าง

ekaṁ samayaṁ bhagavā pisinārāyaṁ viharati baliharaṇe vanasaṇḍe.

At one time the Buddha was staying near Kusinārā, in the Forest of Offerings.

mn103:1.3 #

ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ✎ ร่าง

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

There the Buddha addressed the mendicants,

mn103:1.4 #

ภิกฺขโวติ ฯ✎ ร่าง

“bhikkhavo”ti.

“Mendicants!”

mn103:1.5 #

ภทนฺเตติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ ฯ✎ ร่าง

“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ.

“Venerable sir,” they replied.

mn103:1.6 #

ภควา เอตทโวจ✎ ร่าง

Bhagavā etadavoca:

The Buddha said this:

mn103:2.1 #

กินฺติ โว ภิกฺขเว มยิ โหติ จีวรเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ ปิณฺฑปาตเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ เสนาสนเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ อิติ ภวาภวเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสตีติ ฯ✎ ร่าง

“kinti vo, bhikkhave, mayi hoti:

“Mendicants, is this what you think of me?

mn103:2.3 #

น โข โน ภนฺเต ภควติ เอวํ โหติ✎ ร่าง

“Na kho no, bhante, bhagavati evaṁ hoti:

“No sir, we don’t think of you that way.”

mn103:2.4 #

จีวรเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ ปิณฺฑปาตเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ เสนาสนเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ อิติ ภวาภวเหตุ วา สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสตีติ ฯ✎ ร่าง

‘cīvarahetu vā samaṇo gotamo dhammaṁ deseti, piṇḍapātahetu vā samaṇo gotamo dhammaṁ deseti, senāsanahetu vā samaṇo gotamo dhammaṁ deseti, itibhavābhavahetu vā samaṇo gotamo dhammaṁ desetī’”ti.