เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 451

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๕๑] พ. ดีละๆ อนุรุทธะ ก็พวกเธอผู้ไม่ประมาท มีความเพียร ส่ง ตนไปในธรรมอยู่อย่างนี้ ย่อมมีคุณวิเศษคือ ญาณทัสสนะอันประเสริฐ สามารถ กว่าธรรมของมนุษย์อันยิ่ง เป็นเครื่องอยู่สบายอันได้บรรลุแล้วหรือ ฯ อ. ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ในเรื่องนี้ พวกข้าพระองค์ผู้ไม่ประมาท มี ความเพียร ส่งตนไปในธรรมอยู่ ย่อมรู้สึกแสงสว่างและการเห็นรูป แต่ไม่ช้า เท่าไร แสงสว่างและการเห็นรูปอันนั้นของพวกข้าพระองค์ ย่อมหายไปได้ พวก ข้าพระองค์ยังไม่แทงตลอดนิมิตนั้น ฯ

mn128:15.1 #

สาธุ สาธุ อนุรุทฺธา✎ ร่าง

“Sādhu sādhu, anuruddhā.

“Good, good, Anuruddha and friends!

อ้างอิงสยามรัฐ 14.302

mn128:15.2 #

อตฺถิ โข ปน โว อนุรุทฺธา เอวํ อปฺปมตฺตานํ ปหิตตฺตานํ วิหรตํ อุตฺตริ มนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโรติ ฯ✎ ร่าง

Atthi pana vo, anuruddhā, evaṁ appamattānaṁ ātāpīnaṁ pahitattānaṁ viharataṁ uttari manussadhammā alamariyañāṇadassanaviseso adhigato phāsuvihāro”ti?

But as you live diligently like this, have you achieved any superhuman distinction in knowledge and vision worthy of the noble ones, a comfortable meditation?”

mn128:15.3 #

อิธ มยํ ภนฺเต อปฺปมตฺตา อาตาปิโน ปหิตตฺตา วิหรนฺตา โอภาสญฺเจว สญฺชานาม ทสฺสนญฺจ รูปานํ✎ ร่าง

“Idha mayaṁ, bhante, appamattā ātāpino pahitattā viharantā obhāsañceva sañjānāma dassanañca rūpānaṁ.

“Well, sir, while meditating diligent, keen, and resolute, we perceive both light and vision of forms.

mn128:15.4 #

โส โข ปน โน โอภาโส นจิรสฺเสว อนฺตรธายติ ทสฺสนญฺจ รูปานํ✎ ร่าง

So kho pana no obhāso nacirasseva antaradhāyati dassanañca rūpānaṁ;

But before long the light and the vision of forms vanish.

mn128:15.5 #

ตญฺจ นิมิตฺตํ อปฺปฏิวิชฺฌามาติ ฯ✎ ร่าง

tañca nimittaṁ nappaṭivijjhāmā”ti.

We haven’t worked out the basis of that.”