เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 488

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๘๘] ดูกรภิกษุทั้งหลาย บัณฑิตนั้นนั่นแลประพฤติสุจริตทางกาย ทางวาจา ทางใจแล้ว เมื่อตายไป ย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ดูกรภิกษุทั้งหลาย บุคคลเมื่อจะกล่าวถึงสุคติซึ่งเขาพูดหมายถึงสวรรค์นั้นแลโดยชอบ พึงกล่าวได้ว่า เป็นสถานที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ส่วนเดียว ดูกรภิกษุทั้งหลาย เพียง เท่านี้แม้จะเปรียบอุปมาจนถึงสวรรค์เป็นสุข ก็ไม่ใช่ง่ายนัก ฯ

mn129:31.1 #

ส โข โส ภิกฺขเว ปณฺฑิโต กาเยน สุจริตํ จริตฺวา วาจาย สุจริตํ จริตฺวา มนสา สุจริตํ จริตฺวา กายสฺส เภทา ปรมฺมรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ ฯ✎ ร่าง

Sa kho so, bhikkhave, paṇḍito kāyena sucaritaṁ caritvā vācāya sucaritaṁ caritvā manasā sucaritaṁ caritvā kāyassa bhedā paraṁ maraṇā sugatiṁ saggaṁ lokaṁ upapajjati.

When their body breaks up, after death, they’re reborn in a good place, a heavenly realm.

อ้างอิงPTS 3.172 · พุทธชยันตี 12.374

mn129:32.1 #

ยํ โข ตํ ภิกฺขเว สมฺมา วทมาโน วเทยฺย✎ ร่าง

Yaṁ kho taṁ, bhikkhave, sammā vadamāno vadeyya:

And if there’s anything of which it may be rightly said that

mn129:32.2 #

เอกนฺตํ อิฏฺฐํ เอกนฺตํ กนฺตํ เอกนฺตํ มนาปนฺติ สคฺคเมว ตํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺย✎ ร่าง

‘ekantaṁ iṭṭhaṁ ekantaṁ kantaṁ ekantaṁ manāpan’ti, saggameva taṁ sammā vadamāno vadeyya:

it is utterly likable, desirable, and agreeable, it is of heaven that this should be said.

mn129:32.3 #

เอกนฺตํ อิฏฺฐํ เอกนฺตํ กนฺตํ เอกนฺตํ มนาปนฺติ ฯ✎ ร่าง

‘ekantaṁ iṭṭhaṁ ekantaṁ kantaṁ ekantaṁ manāpan’ti.

mn129:32.4 #

ยาวญฺจิทํ ภิกฺขเว อุปมาปิ น สุกรา ยาว สุขา สคฺคาติ ฯ✎ ร่าง

Yāvañcidaṁ, bhikkhave, upamāpi na sukarā yāva sukhā saggā”ti.

So much so that it’s not easy to give a simile for how pleasurable heaven is.”