ตเมนํ ภิกฺขเว ยโม ราชา ปฐมํ เทวทูตํ สมนุยุญฺชติ
สมนุคฺคาหติ สมนุภาสติ✎ ร่าง
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā paṭhamaṁ devadūtaṁ samanuyuñjati samanugāhati samanubhāsati:
King Yama pursues, presses, and grills them about the first messenger of the gods.
อมฺโภ ปุริส น ตฺวํ อทฺทส มนุสฺเสสุ
ปฐมํ เทวทูตํ ปาตุภูตนฺติ ฯ✎ ร่าง
‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu paṭhamaṁ devadūtaṁ pātubhūtan’ti?
‘My man, did you not see the first messenger of the gods that appeared among human beings?’
โส เอวมาห✎ ร่าง
So evamāha:
He says,
นาทฺทสํ ภนฺเตติ ฯ✎ ร่าง
‘nāddasaṁ, bhante’ti.
‘I saw nothing, sir.’
ตเมนํ ภิกฺขเว ยโม ราชา เอวมาห✎ ร่าง
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:
King Yama says to them,
อมฺโภ ปุริส น ตฺวํ อทฺทส
มนุสฺเสสุ ทหรํ กุมารํ มนฺทํ อุตฺตานเสยฺยกํ สเก มุตฺตกรีเส ปลิปนฺนํ
เสมานนฺติ ฯ✎ ร่าง
‘ambho purisa, na tvaṁ addasa manussesu daharaṁ kumāraṁ mandaṁ uttānaseyyakaṁ sake muttakarīse palipannaṁ semānan’ti?
‘My man, did you not see among human beings a little baby collapsed in their own urine and feces?’
โส เอวมาห✎ ร่าง
So evamāha:
He says,
อทฺทสํ ภนฺเตติ ฯ✎ ร่าง
‘addasaṁ, bhante’ti.
‘I saw that, sir.’
ตเมนํ ภิกฺขเว
ยโม ราชา เอวมาห✎ ร่าง
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:
King Yama says to them,
อ้างอิงสยามรัฐ 14.336
อมฺโภ ปุริส ตสฺส เต วิญฺญุสฺส สโต
มหลฺลกสฺส น เอตทโหสิ✎ ร่าง
‘ambho purisa, tassa te viññussa sato mahallakassa na etadahosi—
‘My man, did it not occur to you—being sensible and mature—
อหมฺปิ โขมฺหิ ชาติธมฺโม ชาตึ อนตีโต
หนฺทาหํ กลฺยาณํ กโรมิ กาเยน วาจาย มนสาติ ฯ✎ ร่าง
ahampi khomhi jātidhammo, jātiṁ anatīto. Handāhaṁ kalyāṇaṁ karomi kāyena vācāya manasā’ti?
“I, too, am liable to be born. I’m not exempt from rebirth. I’d better do good by way of body, speech, and mind”?’
โส เอวมาห✎ ร่าง
So evamāha:
He says,
นาสกฺขิสฺสํ ภนฺเต ปมาทสฺสํ ภนฺเตติ ฯ✎ ร่าง
‘nāsakkhissaṁ, bhante, pamādassaṁ, bhante’ti.
‘I couldn’t, sir. I was negligent.’
ตเมนํ ภิกฺขเว ยโม ราชา
เอวมาห✎ ร่าง
Tamenaṁ, bhikkhave, yamo rājā evamāha:
King Yama says to them,
อ้างอิงPTS 3.180
อมฺโภ ปุริส ปมาทวตาย น กลฺยาณมกาสิ กาเยน วาจาย
มนสา✎ ร่าง
‘ambho purisa, pamādavatāya na kalyāṇamakāsi kāyena vācāya manasā.
‘My man, because you were negligent, you didn’t do good by way of body, speech, and mind.
ตคฺฆ ตฺวํ อมฺโภ ปุริส ตถา กริสฺสนฺติ ยถาตํ ปมตฺตํ✎ ร่าง
Taggha tvaṁ, ambho purisa, tathā karissanti yathā taṁ pamattaṁ.
Well, they’ll definitely punish you to fit your negligence.
ตํ โข ปน
เต เอตํ ปาปกมฺมํ เนว มาตรา กตํ น ปิตรา กตํ น ภาตรา กตํ น
ภคินิยา กตํ น มิตฺตามจฺเจหิ กตํ น ญาติสาโลหิเตหิ กตํ น
สมณพฺราหฺมเณหิ กตํ น เทวตาหิ กตํ ตยาเวตํ ปาปกมฺมํ กตํ
ตฺวญฺเญเวตสฺส วิปากํ ปฏิสํเวทิสฺสสีติ ฯ✎ ร่าง
Taṁ kho pana te etaṁ pāpakammaṁ neva mātarā kataṁ na pitarā kataṁ na bhātarā kataṁ na bhaginiyā kataṁ na mittāmaccehi kataṁ na ñātisālohitehi kataṁ na samaṇabrāhmaṇehi kataṁ na devatāhi kataṁ, tayāvetaṁ pāpakammaṁ kataṁ, tvaññevetassa vipākaṁ paṭisaṁvedissasī’ti.
That bad deed wasn’t done by your mother, father, brother, or sister. It wasn’t done by friends and colleagues, by relatives and kin, by ascetics and brahmins, or by the deities. That bad deed was done by you alone, and you alone will experience the result.’