เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 619

เนื้อความทั้งข้อ

[๖๑๙] ก็ข้อที่เรากล่าวดังนี้ว่า พึงทราบอายตนะภายใน ๖ นั่น เราอาศัย อะไรกล่าวแล้ว ได้แก่อายตนะคือจักษุ อายตนะคือโสต อายตนะคือฆานะ อายตนะคือชิวหา อายตนะคือกาย อายตนะคือมโน ข้อที่เรากล่าวดังนี้ว่า พึงทราบ อายตนะภายใน ๖ นั่น เราอาศัยอายตนะดังนี้ กล่าวแล้ว ฯ

mn137:4.1 #

ฉ อชฺฌตฺติกานิ อายตนานิ เวทิตพฺพานีติ✎ ร่าง

‘Cha ajjhattikāni āyatanāni veditabbānī’ti—

‘The six interior sense fields should be understood.’

mn137:4.2 #

อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ฯ กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ ฯ✎ ร่าง

iti kho panetaṁ vuttaṁ. Kiñcetaṁ paṭicca vuttaṁ?

That’s what I said, but why did I say it?

mn137:4.3 #

จกฺขฺวายตนํ โสตายตนํ ฆานายตนํ ชิวฺหายตนํ กายายตนํ มนายตนํ ฯ✎ ร่าง

‘Cakkhāyatanaṁ sotāyatanaṁ ghānāyatanaṁ jivhāyatanaṁ kāyāyatanaṁ manāyatanaṁ—

There are the sense fields of the eye, ear, nose, tongue, body, and mind.

mn137:4.4 #

ฉ อชฺฌตฺติกานิ อายตนานิ เวทิตพฺพานีติ✎ ร่าง

cha ajjhattikāni āyatanāni veditabbānī’ti—

‘The six interior sense fields should be understood.’

mn137:4.5 #

อิติ ยนฺตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ ฯ✎ ร่าง

iti yaṁ taṁ vuttaṁ idametaṁ paṭicca vuttaṁ.

That’s what I said, and this is why I said it.