เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 620

เนื้อความทั้งข้อ

[๖๒๐] ก็ข้อที่เรากล่าวดังนี้ว่า พึงทราบอายตนะภายนอก ๖ นั่น เรา อาศัยอะไรกล่าวแล้ว ได้แก่อายตนะคือรูป อายตนะคือเสียง อายตนะคือกลิ่น อายตนะคือรส อายตนะคือโผฏฐัพพะ อายตนะคือธรรมารมณ์ ข้อที่เรากล่าวดังนี้ว่า พึงทราบอายตนะภายนอก ๖ นั่น เราอาศัยอายตนะดังนี้ กล่าวแล้ว ฯ

mn137:5.1 #

ฉ พาหิรานิ อายตนานิ เวทิตพฺพานีติ✎ ร่าง

‘Cha bāhirāni āyatanāni veditabbānī’ti—

‘The six exterior sense fields should be understood.’

อ้างอิงสยามรัฐ 14.401

mn137:5.2 #

อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ ฯ กิญฺเจตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ ฯ✎ ร่าง

iti kho panetaṁ vuttaṁ. Kiñcetaṁ paṭicca vuttaṁ?

That’s what I said, but why did I say it?

mn137:5.3 #

รูปายตนํ สทฺทายตนํ คนฺธายตนํ รสายตนํ โผฏฺฐพฺพายตนํ ธมฺมายตนํ ฯ✎ ร่าง

‘Rūpāyatanaṁ saddāyatanaṁ gandhāyatanaṁ rasāyatanaṁ phoṭṭhabbāyatanaṁ dhammāyatanaṁ—

There are the sense fields of sights, sounds, smells, tastes, touches, and ideas.

mn137:5.4 #

ฉ พาหิรานิ อายตนานิ เวทิตพฺพานีติ✎ ร่าง

cha bāhirāni āyatanāni veditabbānī’ti—

‘The six exterior sense fields should be understood.’

mn137:5.5 #

อิติ ยนฺตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺตํ ฯ✎ ร่าง

iti yaṁ taṁ vuttaṁ idametaṁ paṭicca vuttaṁ.

That’s what I said, and this is why I said it.