เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 797

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๙๗] พอนั่งเรียบร้อยแล้ว พระผู้มีพระภาคได้ตรัสดังนี้ว่า ดูกรราหุล เธอจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน จักษุเที่ยงหรือไม่เที่ยง ฯ ร. ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุข ฯ ร. เป็นทุกข์ พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา ควรหรือ ที่จะตามเห็นสิ่งนั้นว่า นั่นของเรา นั่นเรา นั่นอัตตาของเรา ฯ ร. ไม่ควรเลย พระพุทธเจ้าข้า ฯ

mn147:2.5 #

เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ ราหุลํ ภควา เอตทโวจ✎ ร่าง

Ekamantaṁ nisinnaṁ kho āyasmantaṁ rāhulaṁ bhagavā etadavoca:

The Buddha said to him:

mn147:2.6 #

ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล✎ ร่าง

“Taṁ kiṁ maññasi, rāhula,

“What do you think, Rāhula?

อ้างอิงPTS 3.279 · สยามรัฐ 14.505 · ฉัฏฐสังคายนา 14.335 · พุทธชยันตี 12.576

mn147:2.7 #

จกฺขุ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วาติ ฯ✎ ร่าง

cakkhu niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?

Is the eye permanent or impermanent?”

mn147:2.8 #

อนิจฺจํ @เชิงอรรถ: ๑ โป. ม. อชฺโฌคาเหตฺวา ฯ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Aniccaṁ, bhante”.

“Impermanent, sir.”

mn147:2.9 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วาติ ฯ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti?

“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”

mn147:2.10 #

ทุกฺขํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Dukkhaṁ, bhante”.

“Suffering, sir.”

mn147:2.11 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ, kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ:

“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus:

mn147:2.12 #

เอตํ มม เอโสหมสฺมิ เอโส เม อตฺตาติ ฯ✎ ร่าง

‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti?

‘This is mine, I am this, this is my self’?”

mn147:2.13 #

โน เหตํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“No hetaṁ, bhante”.

“No, sir.”