เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 798

เนื้อความทั้งข้อ

[๗๙๘] พ. ดูกรราหุล เธอจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน รูปเที่ยง หรือไม่เที่ยง ฯ ร. ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุข ฯ ร. เป็นทุกข์ พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา ควรหรือ ที่จะตามเห็นสิ่งนั้นว่า นั่นของเรา นั่นเรา นั่นอัตตาของเรา ฯ ร. ไม่ควรเลย พระพุทธเจ้าข้า ฯ

mn147:3.1 #

ตํ กึ มญฺญสิ รหุล✎ ร่าง

“Taṁ kiṁ maññasi, rāhula,

“What do you think, Rāhula?

mn147:3.2 #

รูปา นิจฺจา วา อนิจฺจา วาติ ฯ✎ ร่าง

rūpā niccā vā aniccā vā”ti?

Are sights permanent or impermanent?”

mn147:3.3 #

อนิจฺจา ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Aniccā, bhante”.

“Impermanent, sir.”

mn147:3.4 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วาติ ฯ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti?

“But if they’re impermanent, are they suffering or happiness?”

mn147:3.5 #

ทุกฺขํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Dukkhaṁ, bhante”.

“Suffering, sir.”

mn147:3.6 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ, kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ:

“But if they’re impermanent, suffering, and perishable, are they fit to be regarded thus:

mn147:3.7 #

เอตํ มม เอโสหมสฺมิ เอโส เม อตฺตาติ ฯ✎ ร่าง

‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti?

‘This is mine, I am this, this is my self’?”

mn147:3.8 #

โน เหตํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“No hetaṁ, bhante”.

“No, sir.”