เล่ม ๑๔ — มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ ข้อ 801

เนื้อความทั้งข้อ

[๘๐๑] พ. ดูกรราหุล เธอจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ที่เกิดขึ้นเพราะจักษุสัมผัสเป็นปัจจัยแม้นั้น เที่ยงหรือ ไม่เที่ยง ฯ ร. ไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์หรือเป็นสุข ฯ ร. เป็นทุกข์ พระพุทธเจ้าข้า ฯ พ. ก็สิ่งใดไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา ควรหรือ ที่จะตามเห็นสิ่งนั้นว่า นั่นของเรา นั่นเรา นั่นอัตตาของเรา ฯ ร. ไม่ควรเลย พระพุทธเจ้าข้า ฯ

mn147:3.25 #

ตํ กึ มญฺญสิ ราหุล✎ ร่าง

“Taṁ kiṁ maññasi, rāhula,

“What do you think, Rāhula?

mn147:3.26 #

ยมิทํ ๑- จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา@เชิงอรรถ: ๑ สี. ยมฺปิทํ ฯ อุปฺปชฺชติ เวทนาคตํ สญฺญาคตํ สงฺขารคตํ วิญฺญาณคตํ ตมฺปิ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วาติ ฯ✎ ร่าง

yamidaṁ cakkhusamphassapaccayā uppajjati vedanāgataṁ saññāgataṁ saṅkhāragataṁ viññāṇagataṁ tampi niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?

Anything included in feeling, perception, choices, and consciousness that arises dependent on eye contact: is that permanent or impermanent?”

mn147:3.27 #

อนิจฺจํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Aniccaṁ, bhante”.

“Impermanent, sir.”

mn147:3.28 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วาติ ฯ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti?

“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”

mn147:3.29 #

ทุกฺขํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“Dukkhaṁ, bhante”.

“Suffering, sir.”

mn147:3.30 #

ยมฺปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ✎ ร่าง

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ, kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ:

“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus:

mn147:3.31 #

เอตํ มม เอโสหมสฺมิ เอโส เม อตฺตาติ ฯ✎ ร่าง

‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti?

‘This is mine, I am this, this is my self’?”

mn147:3.32 #

โน เหตํ ภนฺเต ฯ✎ ร่าง

“No hetaṁ, bhante”.

“No, sir.”