เนื้อความทั้งข้อ
[๑๑๐] ในลำดับนั้นแล เทวดาเหล่านั้นผู้เพ่งโทษโดยประมาณยิ่ง กลับ
ขึ้นไปบนอากาศ เทวดาตนหนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า
เมื่อเราแสดงโทษอยู่ ถ้าบุคคลใดมีความโกรธอยู่ในภายใน
มีความเคืองหนัก ย่อมไม่อดโทษให้ บุคคลนั้นย่อมสอด
สวมเวร หากว่าในโลกนี้ โทษก็ไม่มี ความผิดก็ไม่มี เวร
ทั้งหลายก็ไม่สงบ ในโลกนี้ใครพึงเป็นคนฉลาด เพราะ
เหตุไร โทษทั้งหลายของใครก็ไม่มี ความผิดของใครก็ไม่มี
ใครไม่ถึงแล้วซึ่งความหลงใหล ในโลกนี้ ใครย่อมเป็นผู้มี
ปัญญา เป็นผู้มีสติในกาลทั้งปวง ฯ
อถ โข ตา เทวตาโย ภิยฺโยโส มตฺตาย ๑- อุชฺฌายนฺติโย
เวหาสํ อพฺภุคฺคจฺฉุํ ฯ✎ ร่าง
Atha kho tā devatāyo bhiyyoso mattāya ujjhāyantiyo vehāsaṁ abbhuggañchuṁ.
Then those deities, becoming even more fault-finding, flew up in the air.
เอกา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ✎ ร่าง
Ekā devatā bhagavato santike imaṁ gāthaṁ abhāsi:
One deity spoke this verse in the Buddha’s presence:
อจฺจยํ เทสยนฺตีนํ✎ ร่าง
“Accayaṁ desayantīnaṁ,
“If you don’t give your pardon
อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 23.29
โย เจ ๒- น ปฏิคณฺหติ✎ ร่าง
yo ce na paṭigaṇhati;
when a mistake is confessed,
โกปนฺตโร โทสครุ✎ ร่าง
Kopantaro dosagaru,
with hidden anger and heavy hate,
ส เวรํ ปฏิมุจฺจตีติ ฯ✎ ร่าง
sa veraṁ paṭimuñcatī”ti.
you’re stuck in your enmity.”
อจฺจโย เจ น วิชฺเชถ✎ ร่าง
“Accayo ce na vijjetha,
“Suppose no mistake were found,
โนจีธ อปหตํ ๓- สิยา✎ ร่าง
nocidhāpagataṁ siyā;
and no-one here had gone astray:
เวรานิ น จ สมฺเมยฺยุํ✎ ร่าง
Verāni na ca sammeyyuṁ,
if enmities were not settled,
เกนีธ ๔- กุสโล สิยาติ ฯ✎ ร่าง
kenīdha kusalo siyā”ti.
how could that be skillful?”
กสฺสจฺจยา น วิชฺชนฺติ✎ ร่าง
“Kassaccayā na vijjanti,
“Who makes no mistakes?
กสฺส นตฺถิ อปาหตํ✎ ร่าง
kassa natthi apāgataṁ;
Who doesn’t go astray?
โก น สมฺโมหมาปาทิ✎ ร่าง
Ko na sammohamāpādi,
Who doesn’t fall into confusion?
โกธ ธีโร สทา สโตติ ฯ✎ ร่าง
ko ca dhīro sadā sato”ti.
Who is attentive, ever mindful?”