เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 136

เนื้อความทั้งข้อ

[๑๓๖] เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กล่าวคาถา เหล่านี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า เมื่อเรือนถูกไฟไหม้แล้ว เจ้าของเรือนขนเอาภาชนะใดออก ไปได้ ภาชนะนั้นย่อมเป็นประโยชน์แก่เขา ส่วนสิ่งของที่ มิได้ขนออกไป ย่อมไหม้ในไฟนั้น ฉันใด ฯ โลก (คือหมู่สัตว์) อันชราและมรณะเผาแล้ว ก็ฉันนั้น ควร นำออก (ซึ่งโภคสมบัติ) ด้วยการให้ทาน เพราะทานวัตถุ ที่บุคคลให้แล้ว ได้ชื่อว่านำออกดีแล้ว ฯ ทานวัตถุที่บุคคลให้แล้วนั้นย่อมมีสุขเป็นผล ที่ยังมิได้ให้ย่อม ไม่เป็นเหมือนเช่นนั้น โจรยังปล้นได้ พระราชายังริบได้ เพลิงยังไหม้ได้ หรือสูญหายไปได้ ฯ อนึ่ง บุคคลจำต้องละร่างกายพร้อมด้วยสิ่งเครื่องอาศัยด้วย ตายจากไป ผู้มีปัญญารู้ชัด ดั่งนี้แล้ว ควรใช้สอยและ ให้ทาน ฯ เมื่อได้ให้ทานและใช้สอยตามควรแล้ว จะไม่ถูกติฉิน เข้าถึง สถานที่อันเป็นสวรรค์ ฯ

sn1.41:1.4 #

เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมา คาถาโย อภาสิ✎ ร่าง

Ekamantaṁ ṭhitā kho sā devatā bhagavato santike imā gāthāyo abhāsi:

and recited these verses in the Buddha’s presence:

sn1.41:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 1.41

Linked Discourses 1.41

sn1.41:0.2 #

—

5. Ādittavagga

5. On Fire

sn1.41:0.3 #

—

Ādittasutta

On Fire

sn1.41:1.1 #

—

Evaṁ me sutaṁ—

So I have heard.

อ้างอิงสยามรัฐ 15.43 · พุทธชยันตี 13.56

sn1.41:1.2 #

—

ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s Monastery.

sn1.41:1.3 #

—

Atha kho aññatarā devatā abhikkantāya rattiyā abhikkantavaṇṇā kevalakappaṁ jetavanaṁ obhāsetvā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ aṭṭhāsi.

Then, late at night, a glorious deity, lighting up the entire Jeta’s Grove, went up to the Buddha, bowed, stood to one side,

sn1.41:2.1 #

อาทิตฺตสฺมึ อคารสฺมึ✎ ร่าง

“Ādittasmiṁ agārasmiṁ,

“When your house is on fire,

sn1.41:2.2 #

ยํ นีหรติ ภาชนํ✎ ร่าง

yaṁ nīharati bhājanaṁ;

you rescue the pot

sn1.41:2.3 #

ตํ ตสฺส โหติ อตฺถาย✎ ร่าง

Taṁ tassa hoti atthāya,

that’s useful,

sn1.41:2.4 #

โน จ ยํ ตตฺถ ฑยฺหติ✎ ร่าง

no ca yaṁ tattha ḍayhati.

not the one that’s burnt.

sn1.41:3.1 #

เอวมาทิตฺตโก โลโก✎ ร่าง

Evaṁ ādittako loko,

And as the world is on fire

sn1.41:3.2 #

ชราย มรเณน จ✎ ร่าง

jarāya maraṇena ca;

with old age and death,

sn1.41:3.3 #

นีหเรเถว ทาเนน✎ ร่าง

Nīharetheva dānena,

you should rescue by giving,

sn1.41:3.4 #

ทินฺนํ โหติ สุนิพฺภตํ✎ ร่าง

dinnaṁ hoti sunīhataṁ.

for what’s given is rescued.

sn1.41:4.1 #

ทินฺนํ สุขผลํ โหติ✎ ร่าง

Dinnaṁ sukhaphalaṁ hoti,

What’s given has happiness as its fruit,

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 23.36

sn1.41:4.2 #

นาทินฺนํ โหติ ตํ ตถา✎ ร่าง

nādinnaṁ hoti taṁ tathā;

but not what isn’t given.

sn1.41:4.3 #

โจรา หรนฺติ ราชาโน✎ ร่าง

Corā haranti rājāno,

Bandits take it, or rulers,

sn1.41:4.4 #

อคฺคิ ฑยฺหติ นสฺสติ✎ ร่าง

aggi ḍahati nassati.

it’s consumed by fire, or lost.

sn1.41:5.1 #

อถ อนฺเตน ชหติ✎ ร่าง

Atha antena jahati,

Then in the end this corpse is cast off,

อ้างอิงสยามรัฐ 15.44

sn1.41:5.2 #

สรีรํ สปริคฺคหํ✎ ร่าง

Sarīraṁ sapariggahaṁ;

along with all your possessions.

sn1.41:5.3 #

เอตทญฺญาย เมธาวี✎ ร่าง

Etadaññāya medhāvī,

Knowing this, a clever person

sn1.41:5.4 #

ภุญฺเชถ จ ทเทถ จ✎ ร่าง

Bhuñjetha ca dadetha ca;

would enjoy what they have and also give it away.

sn1.41:5.5 #

ทตฺวา จ ๑- ภุตฺวา จ ยถานุภาวํ✎ ร่าง

Datvā ca bhutvā ca yathānubhāvaṁ,

After giving and using according to their means,

sn1.41:5.6 #

อนินฺทิโต สคฺคมุเปติ ฐานนฺติ ฯ ท✎ ร่าง

Anindito saggamupeti ṭhānan”ti.

blameless, they go to a heavenly place.”

sn1.42:0.1 #

ุติยํ✎ ร่าง

Saṁyutta Nikāya 1.42

Linked Discourses 1.42

sn1.42:0.2 #

—

5. Ādittavagga

5. On Fire

sn1.42:0.3 #

กินฺททสุตฺตํ✎ ร่าง

Kiṁdadasutta

Giving What?