เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 257

เนื้อความทั้งข้อ

[๒๕๗] ทีฆลัฏฐิเทวบุตร ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กล่าว คาถานี้ ในสำนักพระผู้มีพระภาคว่า ภิกษุพึงเป็นผู้มีปกติเพ่งพินิจ มีจิตหลุดพ้นแล้ว พึงหวัง ความไม่เกิดขึ้นแห่งหทัย รู้ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไป แห่งโลกแล้ว มีใจดี อันตัณหาและทิฐิไม่อิงอาศัยแล้ว มี คุณข้อนั้นเป็นอานิสงส์ ฯ

sn2.13:1.4 #

เอกมนฺตํ ฐิโต โข ทีฆลฏฺฐิ เทวปุตฺโต ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ✎ ร่าง

Ekamantaṁ ṭhito kho dīghalaṭṭhi devaputto bhagavato santike imaṁ gāthaṁ abhāsi:

and spoke this verse in the Buddha’s presence:

sn2.13:2.1 #

ภิกฺขุ สิยา ฌายิ วิมุตฺตจิตฺโต✎ ร่าง

“Bhikkhu siyā jhāyī vimuttacitto,

“If a mendicant is a meditator, freed in mind,

sn2.13:2.2 #

อากงฺเข เว ๓- หทยสฺสานุปตฺตึ✎ ร่าง

Ākaṅkhe ce hadayassānupattiṁ;

and if they desire the heart’s fulfillment—

sn2.13:2.3 #

โลกสฺส ญตฺวา อุทยพฺพยญฺจ✎ ร่าง

Lokassa ñatvā udayabbayañca,

having known the arising and passing of the world,

sn2.13:2.4 #

สุเจตโส อนิสฺสิโต ตทานิสํโสติ ฯ จต✎ ร่าง

Sucetaso anissito tadānisaṁso”ti.

good-hearted, independent, that is their reward.”

sn2.14:0.1 #

ุตฺ✎ ร่าง

Saṁyutta Nikāya 2.14

Linked Discourses 2.14

sn2.14:0.2 #

ถํ✎ ร่าง

2. Anāthapiṇḍikavagga

2. With Anāthapiṇḍika

sn2.14:0.3 #

นนฺทนสุตฺตํ✎ ร่าง

Nandanasutta

With Nandana