เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 421

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๒๑] ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า นี่มารผู้มีบาป ดังนี้ แล้วได้ตรัสกะมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า ท่านจำแลงเพศทั้งที่งามและไม่งาม ท่องเที่ยวอยู่ตลอดกาล อันยืดยาวนาน มารผู้มีบาปเอ๋ย ไม่พอที่ท่านจะทำการจำแลง เพศนั้นเลย ดูกรมารผู้กระทำซึ่งที่สุด ตัวท่านเป็นผู้ที่เรา กำจัดเสียได้แล้ว ฯ ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ

sn4.2:1.11 #

อถ โข ภควา มาโร อยํ ปาปิมา อิติ วิทิตฺวา มารํ ปาปิมนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ✎ ร่าง

Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

Then the Buddha, knowing that this was Māra the Wicked, addressed him in verse:

sn4.2:2.1 #

สํสารํ ๓- ทีฆมทฺธานํ✎ ร่าง

“Saṁsaraṁ dīghamaddhānaṁ,

“Transmigrating for such a long time,

sn4.2:2.2 #

วณฺณํ กตฺวา สุภาสุภํ✎ ร่าง

Vaṇṇaṁ katvā subhāsubhaṁ;

you’ve made forms beautiful and ugly.

sn4.2:2.3 #

อลนฺเต เตน ปาปิม✎ ร่าง

Alaṁ te tena pāpima,

Enough of this, Wicked One!

sn4.2:2.4 #

นิหโต ตฺวมสิ อนฺตกาติ ฯ✎ ร่าง

Nihato tvamasi antakā”ti.

You’re beaten, terminator!”

sn4.2:3.1 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ชานาติ มํ ภควา ชานาติ มํ สุคโตติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ ฯ✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

Then Māra the Wicked, thinking, “The Buddha knows me! The Holy One knows me!” miserable and sad, vanished right there.

อ้างอิงสยามรัฐ 15.152

sn4.3:0.1 #

ตติยํ✎ ร่าง

Saṁyutta Nikāya 4.3

Linked Discourses 4.3

sn4.3:0.2 #

—

1. Paṭhamavagga

1. Lifespan

sn4.3:0.3 #

สุภสุตฺต✎ ร่าง

Subhasutta

Beautiful

sn4.3:1.1 #

ํ✎ ร่าง

Evaṁ me sutaṁ—

So I have heard.