เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 445

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๔๕] ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า นี่มารผู้มีบาป จึงได้ ตรัสกะมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า วันคืนย่อมผ่านพ้นไป ชีวิตย่อมรุกร้นไป อายุของสัตว์ทั้งหลาย ย่อมสิ้นเปลืองไป ดุจน้ำแห่งแม่น้ำน้อย ฉะนั้น ดังนี้ ฯ ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาป เป็นทุกข์ เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคทรงรู้จัก เรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นแล ฯ ตโปกรรมสูตรที่ ๑ นาคสูตรที่ ๒ สุภสูตรที่ ๓ ปาสสูตรมี ๒ สูตรเป็น ที่ ๔ และที่ ๕ สัปปสูตรที่ ๖ สุปปติสูตรที่ ๗ นันทนสูตรที่ ๘ อายุสูตรอีก ๒ สูตรเป็นที่ ๙ และที่ ๑๐

sn4.10:5.1 #

อจฺจยนฺติ อโหรตฺตา✎ ร่าง

“Accayanti ahorattā,

“The days and nights rush by,

sn4.10:5.2 #

ชีวิตํ อุปรุชฺฌติ✎ ร่าง

jīvitaṁ uparujjhati;

and then life is cut short.

sn4.10:5.3 #

อายุ ขียติ มจฺจานํ✎ ร่าง

Āyu khīyati maccānaṁ,

The life of mortals wastes away,

sn4.10:5.4 #

กุนฺนทีนํว โอทกนฺติ ฯ✎ ร่าง

kunnadīnaṁva odakan”ti.

like the water in tiny streams.”

sn4.10:6.1 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ชานาติ มํ ภควา ชานาติ มํ สุคโตติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ ฯ✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

Then Māra the Wicked, thinking, “The Buddha knows me! The Holy One knows me!” miserable and sad, vanished right there.

อ้างอิงพุทธชยันตี 13.200

sn4.10:6.2 #

ปฐโม วคฺโค ฯ✎ ร่าง

Paṭhamo vaggo.

sn4.10:7.0 #

ตสฺสุทฺทานํ✎ ร่าง

Tassuddānaṁ

sn4.10:7.1 #

ตโปกมฺมญฺจ นาโค จ✎ ร่าง

Tapokammañca nāgo ca,

sn4.10:7.2 #

สุภํ ปาเสน เต ทุเว✎ ร่าง

subhaṁ pāsena te duve;

sn4.10:7.3 #

สปฺโป สุปฺปติ นนฺทนํ✎ ร่าง

Sappo supati nandanaṁ,

sn4.10:7.4 #

อายุนา อปเร ทุเวติ ฯ✎ ร่าง

āyunā apare duveti.

sn4.11:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 4.11

Linked Discourses 4.11

sn4.11:0.2 #

ทุติยวคฺโค ทุติโย ------------- ปฐมํ✎ ร่าง

2. Dutiyavagga

2. Rule

sn4.11:0.3 #

ปาสาณสุตฺตํ✎ ร่าง

Pāsāṇasutta

Boulders