เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 448

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๔๘] ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า นี่มารผู้มีบาป จึงตรัส สำทับกะมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า แม้ถึงว่าท่านจะพึงกลิ้งภูเขาคิชฌกูฏหมดทั้งสิ้น ความหวั่น ไหวก็จะไม่มีแก่พระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้หลุดพ้นแล้วโดยชอบ แน่แท้ ฯ ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้หายไปในที่นั้นเอง ฯ

sn4.11:2.1 #

อถ โข ภควา มาโร อยํ ปาปิมา อิติ วิทิตฺวา มารํ ปาปิมนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ✎ ร่าง

Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

Then the Buddha, knowing that this was Māra the Wicked, addressed him in verse:

sn4.11:3.1 #

สเจปิ เกวลํ สพฺพํ✎ ร่าง

“Sacepi kevalaṁ sabbaṁ,

“Even if you shake

sn4.11:3.2 #

คิชฺฌกูฏํ คเฬยฺยสิ✎ ร่าง

gijjhakūṭaṁ calessasi;

this entire Vulture’s Peak,

sn4.11:3.3 #

เนว สมฺมา วิมุตฺตานํ✎ ร่าง

Neva sammāvimuttānaṁ,

the rightly released,

sn4.11:3.4 #

พุทฺธานํ อตฺถิ อิญฺชิตนฺติ ฯ✎ ร่าง

buddhānaṁ atthi iñjitan”ti.

the awakened, are unshaken.”

sn4.11:4.1 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ชานาติ มํ ภควา ชานาติ มํ สุคโตติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ ฯ✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

Then Māra the Wicked, thinking, “The Buddha knows me! The Holy One knows me!” miserable and sad, vanished right there.

sn4.12:0.1 #

—

Saṁyutta Nikāya 4.12

Linked Discourses 4.12

sn4.12:0.2 #

ทุติยํ✎ ร่าง

2. Dutiyavagga

2. Rule

sn4.12:0.3 #

สีหสุตฺตํ✎ ร่าง

Kinnusīhasutta

Lion