เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 457

เนื้อความทั้งข้อ

[๔๕๗] พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า พระสัมพุทธเจ้ามีปรกติอนุเคราะห์ด้วยจิตอันเกื้อกูล ทรงพร่ำ สอนผู้อื่นด้วยสิ่งใด ตถาคตมีจิตหลุดพ้นจากความยินดียินร้าย ในสิ่งนั้นแล้ว ฯ ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคทรงรู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้หายไปในที่นั้นนั่นเอง ฯ

sn4.14:4.1 #

หิตานุกมฺปี สมฺพุทฺโธ✎ ร่าง

“Hitānukampī sambuddho,

“The Buddha instructs others

sn4.14:4.2 #

ยทญฺญมนุสาสติ✎ ร่าง

yadaññamanusāsati;

out of compassion for their welfare.

sn4.14:4.3 #

อนุโรธวิโรเธหิ✎ ร่าง

Anurodhavirodhehi,

The Realized One is liberated

sn4.14:4.4 #

วิปฺปมุตฺโต ตถาคโตติ ฯ✎ ร่าง

vippamutto tathāgato”ti.

from favoring and opposing.”

sn4.14:5.1 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ชานาติ มํ ภควา ชานาติ มํ สุคโตติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ ฯ ปญ✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

Then Māra the Wicked, thinking, “The Buddha knows me! The Holy One knows me!” miserable and sad, vanished right there.

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 23.133

sn4.15:0.1 #

ฺจมํ✎ ร่าง

Saṁyutta Nikāya 4.15

Linked Discourses 4.15

sn4.15:0.2 #

—

2. Dutiyavagga

2. Rule

sn4.15:0.3 #

มานสสุตฺต✎ ร่าง

Mānasasutta

A Mental Snare

sn4.15:1.1 #

ํ✎ ร่าง

Evaṁ me sutaṁ—

So I have heard.

อ้างอิงสยามรัฐ 15.164