เล่ม ๑๕ — สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ข้อ 530

เนื้อความทั้งข้อ

[๕๓๐] ลำดับนั้น กิสาโคตมีภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่ใครหนอกล่าว คาถา จะเป็นมนุษย์หรืออมนุษย์ ทันใดนั้น กิสาโคตมีภิกษุณีได้มีความดำริว่า นี่คือมารผู้มีบาป ใคร่จะ ให้เราบังเกิดความกลัว ความหวาดเสียว ความขนพองสยองเกล้า และใคร่จะ ให้เคลื่อนจากสมาธิ จึงกล่าวคาถา ฯ ครั้นกิสาโคตมีภิกษุณีทราบว่า นี่คือมารผู้มีบาปแล้ว จึงได้กล่าวกะมาร ผู้มีบาปด้วยคาถาว่า เรามีบุตรตายแล้ว เหมือนความตายของบุตร ถึงที่สุดแล้ว บุรุษทั้งหลายก็มีความตายของบุตรนี้เป็นที่สุดเหมือนกัน เรา ไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ ไม่กลัวความตายนั้นดอก ฯ ผู้มีอายุ ความเพลิดเพลินในส่วนทั้งปวง เรากำจัดแล้ว กองมืดเราทำลายแล้ว เราชนะเสนาแห่งมัจจุแล้ว ไม่มี อาสวะอยู่ ฯ ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า กิสาโคตมีภิกษุณีรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง ฯ

sn5.3:3.1 #

อถ โข กิสาโคตมิยา ภิกฺขุนิยา เอตทโหสิ✎ ร่าง

Atha kho kisāgotamiyā bhikkhuniyā etadahosi:

Then the nun Kisāgotamī thought,

sn5.3:3.2 #

โก นุ โข อยํ มนุสฺโส วา อมนุสฺโส วา คาถํ ภาสตีติ ฯ✎ ร่าง

“ko nu khvāyaṁ manusso vā amanusso vā gāthaṁ bhāsatī”ti?

“Who’s speaking this verse, a human or a non-human?”

sn5.3:3.3 #

อถ โข กิสาโคตมิยา ภิกฺขุนิยา เอตทโหสิ✎ ร่าง

Atha kho kisāgotamiyā bhikkhuniyā etadahosi:

Then she thought,

sn5.3:3.4 #

มาโร โข อยํ ปาปิมา มม ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํสํ อุปฺปาเทตุกาโม สมาธิมฺหา จาเวตุกาโม คาถํ ภาสตีติ ฯ✎ ร่าง

“māro kho ayaṁ pāpimā mama bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo samādhimhā cāvetukāmo gāthaṁ bhāsatī”ti.

“This is Māra the Wicked, wanting to make me feel fear, terror, and goosebumps, wanting to make me fall away from immersion!”

sn5.3:4.1 #

อถ โข กิสาโคตมี ภิกฺขุนี มาโร โข อยํ ปาปิมา อิติ วิทิตฺวา มารํ ปาปิมนฺตํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ✎ ร่าง

Atha kho kisāgotamī bhikkhunī “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi paccabhāsi:

Then Kisāgotamī, knowing that this was Māra the Wicked, replied to him in verse:

sn5.3:5.1 #

อจฺจนฺตํ หตปุตฺตมฺหิ✎ ร่าง

“Accantaṁ mataputtāmhi,

“I’ve got over the death of children,

อ้างอิงฉัฏฐสังคายนา 23.154

sn5.3:5.2 #

ปุริสา เอตทนฺติกา✎ ร่าง

purisā etadantikā;

and I’m finished with men.

sn5.3:5.3 #

น โสจามิ น โรทามิ✎ ร่าง

Na socāmi na rodāmi,

I don’t grieve or lament,

sn5.3:5.4 #

น ตํ ภายามิ อาวุโส✎ ร่าง

na taṁ bhāyāmi āvuso.

and I’m not afraid of you, sir!

sn5.3:6.1 #

สพฺพตฺถ วิหิตา ๑- นนฺทิ✎ ร่าง

Sabbattha vihatā nandī,

Relishing is banished in every respect,

sn5.3:6.2 #

ตโมกฺขนฺโธ ปทาลิโต✎ ร่าง

tamokkhandho padālito;

and the mass of darkness is shattered.

sn5.3:6.3 #

เชตฺวาน มจฺจุโน เสนํ✎ ร่าง

Jetvāna maccuno senaṁ,

I’ve defeated the army of death,

sn5.3:6.4 #

วิหรามิ อนาสวาติ ฯ✎ ร่าง

viharāmi anāsavā”ti.

and live without defilements.”

sn5.3:7.1 #

อถ โข มาโร ปาปิมา ชานาติ มํ กิสาโคตมี ภิกฺขุนีติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ ฯ จต✎ ร่าง

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ kisāgotamī bhikkhunī”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

Then Māra the Wicked, thinking, “The nun Kisāgotamī knows me!” miserable and sad, vanished right there.

sn5.4:0.1 #

ุตฺถํ✎ ร่าง

Saṁyutta Nikāya 5.4

Linked Discourses 5.4

sn5.4:0.2 #

—

1. Bhikkhunīvagga

1. Nuns

sn5.4:0.3 #

วิชยาสุตฺตํ✎ ร่าง

Vijayāsutta

With Vijayā